Wśród północnych ludów Carphetii bardzo popularne jest wierzenie w malutkie, dobre wróżki ze skrzydełkami, określane mianem faërie. Istoty te, według zabobonu, są dobrymi duszkami, które strzegą ludzi od nieszczęśliwych wypadków oraz chronią ich gospodarstw od zakusów złych sił. Może wiara ta nie ma wiele wspólnego z rasą elfów ze Źródeł Natury i Wielkiego Lasu, lecz w ramach ciekawostki można dodać, iż w tradycyjnej elfie mowie, lud ten zwykł sam siebie określać mianem silva’faërie, co na Imperialny tłumaczy się jako „Leśny Lud”. Jak jednak wyjaśnić zbieżność językową w dialektach pochodzących z dwóch odmiennych krańców Sorii, to już zagadnienie dla naukowców i lingwistów.
[...więcej]
Typowy leśny elf nie ma wiele wspólnego z wróżkami z Carphetyjskich bajek. Zdecydowanie daleko im bowiem do latania na malutkich, błoniastych skrzydełkach motyli oraz filigranowych rozmiarów pozwalających stać na ludzkiej dłoni. Przeciętny przedstawiciel tej rasy mierzy około 175 cm wzrostu i waży niewiele ponad 65 kilogramów. Kobiety, oczywiście smuklejszej budowy, są zauważalnie lżejsze od mężczyzn, niewiele ustępując im na polu wzrostu. Podobnie jak pozostałe elfie rasy, również i Zielone Elfy nie grzeszą specjalną muskulaturą. Ich styl życia, toczący się w znacznej mierze wysoko ponad powierzchnią ziemi w koronach drzew wymusił na nich niejako ewolucyjne przystosowanie się do wymagających niezwykłej zręczności akrobacji powietrznych. Nietrudno wobec tego zgadnąć, iż elfy zielone charakteryzuje przede wszystkim niesamowita gibkość ciał, niezwykle wyostrzone zmysły oraz fantastyczna bystrość i szybkość reakcji. Zarazem jednak, nie są one zbyt wytrzymałe, choć ich szeroko rozumiana fizyczna siła jest ze wszech miar przeciętna.
Pod względem fizjonomii zielone elfy niewiele odbiegają od typowego, elfiego kanonu. Najbardziej charakterystycznym elementem ich długich, pociągłych twarzy niewątpliwie są duże, wycięte w kształt migdała oczy głęboko osadzone w czaszce tuż nad wyrazistymi kośćmi policzkowymi. Małżowiny uszne, zakończone szpiczasto, nie są jednak tak duże jak u Elfów Krwawych i rozmiarami nie przekraczają zwykłych, ludzkich uszu. Przystosowanie do leśnego trybu i warunków życia widać nie tylko w ich niezwykle czułych zmysłach wzroku i słuchu. Smukła budowa ciał elfów, a zwłaszcza ich długie i umięśnione nogi sprawiają, iż elfy te są znakomitymi biegaczami. Podobnie jak i pozostałe elfie rasy, tak i elfy zielone są istotami odczuwającymi wyjątkową więź z magią. Nikt nie jest w stanie wyjaśnić, dlaczego tak się dzieje, ale faktem jest, iż każdy elf już od najmłodszych lat potrafi zakląć przy pomocy magii własne oczy tak, iż zmieniają one sposób postrzegania świata przez taką osobę, całkowicie ignorując wszelkie listowie znajdujące się w zasięgu wzroku.
Kontynuując opis cech fizycznych leśnych elfów nie można nie wspomnieć również o tym, że elfy te posiadają jedynie szczątkowe owłosienie na swych ciałach. Nie posiadają one włosów na klatkach piersiowych, pod pachami czy w rejonach intymnych. Wszelako, posiadanie zarostu na twarzy u mężczyzn jest tu znacznie częściej spotykane, niż w innych elfich kulturach. Warto odnotować również, iż w zasadzie niezmiernie rzadko spotyka się tu osobników o kolorze włosów innym niż ciemne lub kasztanowe. Blondyni są tu zjawiskiem tak rzadkim i specyficznym, iż traktuje się ich nieomal jak anomalie genetyczne lub podstawę do posądzenia matki takowego dziecka o zdradę z przedstawicielem innej rasy.
Oczywiście, podobnie jak wszystkie elfie rasy, Leśne Elfy również są nieśmiertelne. Można je zabić w normalny sposób, lecz nie mogą one umrzeć ze starości. Wiek uznawany za „dojrzały” w tej kulturze to wiek około 80 lat.
Opis fabularny:
Leśne elfy, choć są ludem stosunkowo licznym, nie są zarazem zbyt częstym widokiem podczas podróży po Sorii. Nikt nie jest w stanie wyjaśnić dokładnie i w stu procentach przekonywująco istoty tego zjawiska, ale faktem pozostaje, iż rasa ta pozostaje w niemożliwej do rozerwania więzi z przyrodą. Dłuższy pobyt wśród kamiennych murów miast, lub na bezkresnych równinach powoduje, iż elf taki słabnie, dosłownie więdnąc w oczach. Znane są przypadki elfów przebywających w niewoli przez odpowiednio długi czas do tego stopnia, iż rozłąka z przyrodą stała się przyczynkiem ich śmierci. Magowie zwykli zjawisko to tłumaczyć skomplikowanym językiem odnoszącym się do wzorców, kapłani zaś – do bogów. My jednak ograniczymy się do stwierdzenia, iż Zielone Elfy są rasą spotykaną w zasadzie przede wszystkim tam, gdzie znaleźć można choćby niewielkie skupisko drzew, mogące zostać nazwane „lasem”. Wszędzie indziej elfy te przebywają możliwie najkrócej i z najwyższą niechęcią. Nietrudno wobec tego się dziwić, iż ojczyzną tych elfów jest samo serce Silvanii, w rejonie Źródeł Natury, oraz gęsto zalesione tereny Erxenu. Mniejsze kolonie elfie są w zasadzie niespotykane, zaś o tym, by leśny elf zamieszkał na stałe gdzieś wśród ludzkich czy krasnoludzkich miast nigdy nie słyszano.
[...więcej]
Wspomniana wcześniej więź Zielonych Elfów z przyrodą jest czymś, co w wielu kręgach urosło już do miana „legendarnej”. I o ile wśród ludzi najczęściej więź owa bywa obiektem niewybrednych żartów, zaś krasnoludowie jawnie nią pogardzają, to nie ulega wątpliwości iż jest to zjawisko zasługujące na szczególną uwagę. Nie będzie kłamstwem stwierdzenie, iż cały dorobek kulturalny, styl życia i kształt społeczeństwa oraz jego zwyczaje są nierozerwalnie połączone z przyrodą. Jak żadna inna rasa, Leśni Elfowie żyją, oddychają i walczą dla przyrody.
Dostrzega się to już na płaszczyźnie tak podstawowej jak budownictwo. Elfy te nie używają drewnianych desek ani kamieni do budowy swoich domostw. Co więcej, ścięcie drzewa w tutejszej kulturze, za wyjątkiem przypadków najwyższej konieczności, bywa karane niezwykle surowo. Nierzadko śmiercią. Domy leśnych elfów powstają w inny sposób. Można nawet rzec, iż to same „drzewa” są ich domami. Rasa ta, wykorzystując swoje niezwykłe zdolności zmusza drzewa, ich korony, gałęzie i listowie do przybierania kształtów zgodnych z wolą rozkazującego. W taki sposób właśnie powstają wyjątkowo fantazyjne, umiejscowione wysoko ponad powierzchnią ziemi domostwa. Tak delikatne i tak ulotne, iż zdają się runąć za chwilę w dół, lub też odlecieć ku chmurom za najlżejszym powiewem wiatru. Paradoksalnie, choć w procesie takiej budowy nie zostaje ułamana choćby jedna gałązka, domostwa te okazują się być wyjątkowo trwałe i szczelne. Choć teoretycznie nie powinny się tak zachowywać i zdają się przeczyć wszelkim prawom fizyki, domostwa te nie przepuszczają deszczu, są bardzo schludne i przestronne, oraz brak w nich uciążliwego robactwa. Gwarantują ciepło w zimie i przyjemny chłód w lecie, a co najdziwniejsze… istnieją. Widok całych miast elfich, umieszczonych nawet 30-40 metrów ponad powierzchnią ziemi jest czymś, co pozostawia swój odcisk na pamięci każdej choć odrobinę wrażliwej na piękno istoty na długo.
Niemniej jednak, nie wszyscy mieszkańcy Silvanii mają prawo i przywilej życia tak wysoko. Ironia losu sprawia bowiem, iż symbol najwyższej sztuki i kunsztu Leśnych Elfów, ich miasta, są również symbolem ich przewrotnej i nie do końca idealnej natury.
W kulturze tej bowiem również, jak w wielu innych, znaczącą kwestią pozostaje fakt urodzenia oraz statusu społecznego elfa. Mówiąc wprost, prawo do zamieszkiwania w najwyższych partiach miast ma przede wszystkim elita. Elfowie dobrze urodzeni, ze szlachecką krwią w żyłach, wywodzący się z uznanych Domów, które sprawują władzę nad sobie podległymi rejonami. Im bliżej ziemi, tym warunki egzystencji są gorsze i, o ironio, coraz bardziej „przyziemne”. Szałasy splecione nie ze szlachetnych drzew, a z prostych krzewów, są jedyną osłoną jaką posiada elfia biedota. I choć oficjalnie w społeczeństwie tej rasy nie mówi się o „kastach” ani o „grupach społecznych", to jednak podział na biednych i bogatych jest tu wyraźny i oczywisty jak rzadko kiedy. Jedynym zaś sposobem na wywalczenie sobie lepszej pozycji społecznej jest zdobycie majątku lub zasług dla całej elfiej nacji.
O tym zaś, czy jest się dostatecznie „zasłużonym” decyduje specyficzna forma elfich rządów. Wyjątkowość elfiego państwa, umieszczonego w samym sercu rozległej puszczy, wymusiła bowiem na nim odejście od znanego w państwach ludzkich centralizmu. Tutaj o sprawach lokalnych najwięcej do powiedzenia mają włodarze lokalni, nie zaś centralna władza w stolicy. Mówiąc krótko, elfie państwo funkcjonuje na zasadzie współpracy wielu miast-państw. Każde miasto jest niezależnym tworem, z własną administracją, własną utrzymywaną przez siebie armią, własnym zespołem praw oraz własną władzą sądowniczą. Na czele każdego miasta stoi najczęściej jedna osoba wybrana z najpotężniejszego w mieście Domu szlacheckiego, określana mianem „pierwszego”, lub „pierwszej”, otoczona urzędnikami i doradcami w której zasiadają członkowie Domów mniej znaczących. Pełnią oni rolę Rady, lecz nie mają oni formalnego wpływu na decyzje podejmowane przez Pierwszego. Raz do roku, lub też w szczególnych wypadkach Pierwsi zbierają się na Konklawe, które posiada najwyższą władzę w Silvanii. Rozwiązuje ono konflikty pomiędzy Miastami, oraz stanowi najwyższe prawo, które musi być przestrzegane niezależnie od wewnętrznych ustawodawstw.
Wyjątkiem od tych zasad jest forma rządów w Erxenie, gdzie władza nie jest oparta na systemie miast-państw, a na mieszanym, ludzko-elfim rządzie, który podejmuje decyzje drogą demokratyczną tak, by umożliwić obu rasom koegzystencję.
Ta zaś, co należy podkreślić, nigdy nie należała do mocnych stron elfiej nacji. Wiecznie skryta, stroniąca od stosunków z obcymi rasa nigdy nie posiadała rozbudowanej siatki kontaktów dyplomatycznych. Z zasady bowiem albo unikała kontaktów z innymi rasami, lub też ograniczała je do minimum, wychodząc z założenia, iż każdy musi radzić sobie sam na swój własny sposób. Dlatego też wiedza innych ras na temat leśnych elfów bywa co do zasady bardzo niewielka. Cudzoziemcy, jeżeli już przybywają do Silvanii, czynią to najczęściej w celach handlowych. Można bez pudła rzec, iż najbliższe stosunki w tej materii elfy utrzymują z ludźmi. A w każdym razie przeciętny leśny elf woli handlować z człowiekiem, niż z wiecznie burczącym pod nosem krasnoludem, który nigdy nie przepuści okazji, by elfa wyśmiać i go obrazić. Od ostatnich kilku lat, a dokładniej od zakończenia wojny z orkami, znacząco poprawie uległy stosunki na linii leśne – srebrne elfy. Pomoc militarna, jaką wtedy udzielono braciom ze Srebrnych Lasów zyskała wiele sympatii leśnym elfom. Jednocześnie, uzyskano w ten sposób nowego, śmiertelnego wroga w postaci orków, którzy powszechnie uważają, że gdyby nie „cios w plecy” ze strony tej rasy, zdołaliby podbić Księżycowy Las. Na temat stosunków z jorami, czy jaszczuroczłekami nie można powiedzieć wiele. Dla leśnych elfów są to rasy na tyle odległe i na tyle mało istotne, iż nie posiadają oni na ich temat wyrobionej opinii.
O ile jednak orkowie, choć jawnie wrogo nastawieni, obecnie nie prowadzą żadnych działań przeciwko Leśnym Elfom, o tyle istotne dla rasy tej stanowią Drowy. Okrucieństwo, z jaką Mroczne Elfy regularnie napadają na przygraniczne tereny Silvanii, jest wśród Leśnych Elfów nieomal przysłowiowe. Pomiędzy tymi dwiema rasami od wieków trwa wiecznie zaogniany konflikt, jak się zdaje, bez przyczyny i bez celu… którego jedynym zakończeniem wydaje się fizyczna eksterminacja ostatniego przedstawiciela jednej ze stron.
Szczególnie warta wzmianki jest również tragiczna pozycja społeczna półelfów. Trzeba bowiem wiedzieć, iż w kulturze tej związki mieszane z nie-elfem są postrzegane bardzo negatywnie. Pół biedy, gdy mowa o Erxenie, gdzie elfy i ludzie żyją razem od wieków i sposób, w jaki się to postrzega różni się diametralnie od tradycyjnych elfów z Silvanii. Gorzej, gdy mowa o związku elfa z nie-elfem w samym centrum Źródeł Natury. Rodzina taka momentalnie staje się marginalizowana i zepchnięta na sam skraj życia publicznego. Ich dzieci są wytykane palcami na ulicach, nie szczędzi się im przykrości w najmniejszych sprawach życia codziennego. Nie dziwi fakt, iż w większości wypadków związek elfa i nie-elfa kończy się trwałym opuszczeniem Silvanii.
Nobilitacja
W elfim kręgu kulturowym przyjęło się klasyfikować „nobilitację” według dziesięciu jej stopni zaawansowania. Postać gracza może należeć do jednego z tych stopni, jeżeli posiadać będzie cechę „nobilitowany” lub też zdolność początkową „szlacheckie pochodzenie”.
[...więcej] Poziomy 5-10 – są poziomami niedostępnymi dla postaci graczy. Domy poziomów 5-7 są to Domy znaczące w lokalnej polityce w granicach mniejszych miast. Mają szerokie sieci wpływów i zrzeszają niemałe grono poddanych im elfów. Rodziny najpotężniejsze, z poziomów 8-10 oprócz potężnej sieci wpływów i kontaktów najprawdopodobniej dzierżą stanowisko Pierwszego w jakimś większym mieście. Domów tych poziomów jest w Silvanii bardzo niewiele i nieustannie walczą one miedzy sobą o wpływy;
Poziom 4 – początkowy majątek postaci zostaje zwiększony o 4000. Jest to najwyższy poziom nobilitacji jaki może posiadać postać gracza. Czwarty poziom nobilitacji oznacza, iż postać gracza urodziła się jako członek uznanego powszechnie w całych Lasach pomniejszego Domu. W małej miejscowości Dom taki mógłby być wiodącym. W wielkim mieście z kolei zapewne znajdowałby się on pod protektoratem jakiegoś naprawdę potężnego Domu lub współtworzyłby Ligę kilku mniejszych Domów. Postać na tym poziomie posiada własny symbol rodowy oraz może posiadać w nazwisku rodowy przydomek, który z pewnością będzie rozpoznawany przez większość mieszkańców Lasów;
Poziom 3 – początkowy majątek postaci zostaje zwiększony o 3000. Trzeci poziom nobilitacji oznacza, iż postać urodziła się w rodzinie szlacheckiej jednego z mniejszych i mniej znaczących się Domów. Rodzina ta posiada własny symbol i własną rezydencję w jednym z miast, lecz jej wpływy są w nim bardzo ograniczone. Zapewne została ona zdominowana przez jakiś większy Dom i służy mu jako marionetka do wykonywania obcych celów. Wszelako, jest to już pewne urodzenie, którym można się chwalić bez narażania na śmieszność;
Poziom 2 – początkowy majątek postaci zostaje zwiększony o 2000. Nadal jest to jednak poziom zbyt mały, by samym faktem „urodzenia” postać była w stanie komukolwiek imponować. Wobec szarego plebsu lub cudzoziemca wypowiedzenie swojego nazwiska i zaakcentowanie urodzenia wzbudzi pewien respekt, lecz wobec prawdziwej szlachty zdoła wywołać jedynie uśmiech politowania. Postać na tym poziomie nobilitacji nie należy jeszcze do własnego Domu, jedynie może zostać uznana za dalekiego krewnego takowych;
Poziom 1 – początkowy majątek postaci zostaje zwiększony o 1000. Jednakże „szlachectwo” postaci jest tak niewielkie i tak poślednie, iż publiczne przyznanie się do niego może jedynie postać zmienić w obiekt kpin i żartów. Rodzice postaci najprawdopodobniej pełnili role sług na posyłki w jakimś większym domu, nie mając majątku na cokolwiek innego;
Poziom 0 – postać nie jest szlacheckiego pochodzenia. Urodziła się albo jako niechciany bękart szlachecki, oddany na wychowanie obcym, albo w typowo elfiej, pracowniczej rodzinie, mieszkającej blisko powierzchni ziemi, gdzie jako normalnie wychowywany elf osiągnęła wiek dojrzałości.
Cechy:
Atrybuty (naturalny): Zielone elfy są zwinne, bystre i czujne, ale za to niezbyt wytrzymałe.
Si: 0; Zr: +3; Re: +3; Ko: -2;
Ch: +1; In: 0; Pe: +3; Wo: 0;
Czarowanie (zwykła): Elfy posiadają w sobie naturalną moc używania magii. Dzięki temu mogą korzystać ze swych mocy magicznych i zagłębiać się w arkana tej sztuki. Poza tym elf otrzymuje premię +5 do testów rzucania zaklęć i wyzwalania zaklęć.
Czuły słuch (naturalny): Elfy posiadają bardzo czuły słuch, który zapewnia im premię +10 do testów zmysłu słuchu.
Czuły wzrok (naturalny): Elfy posiadają bardzo czuły wzrok, który zapewnia im premię +10 do testów zmysłu wzroku.
Doskonałość (naturalny): Za każdą wadę elf otrzymuje tylko 50% normalnej liczby punktów doświadczenia. Elfy są uważane za istoty doskonałe, głównie przez to, że nie spotyka się wśród nich osobników z widocznymi wadami fizycznymi lub psychicznymi. Ciężko jest powiedzieć, dlaczego tak się dzieje, ale takie są fakty.
Kostka karmy (zwykła): Dla elfów punkt karmy oznacza test kostką k8.
Nieśmiertelność (zwykła): Elfy są nieśmiertelne. Można je zabić w normalny sposób, ale ich ciała od momentu osiągnięcia dorosłości już się nie starzeją, przez co elfy nie mogą umrzeć ze starości. Elf może stracić nieśmiertelności lecząc jakąkolwiek śmiertelną istotę będącą humanoidem. Użycie tego efektu jest cechą magiczną. Elf musi kochać humanoida, któremu oddaje swą nieśmiertelność szczerą miłością, inaczej użycie tego nie zadziała. Skorzystanie z tej cechy to akcja: darmowa. Elf po oddaniu tej mocy umrze po ilości pełni księżyca równej jego woli plus punkty karmy, które/ą posiadał w chwili użycia tej mocy. Humanoid nie musi kochać w ogóle elfa, aby na nim moc zadziałała. Jeżeli się nie godzi na przyjęcie daru, elf musi wykonać test wyzwalania zaklęć o ST=odporności magicznej humanoida, aby moc zadziałała. W chwili użycia humanoidowi odnawia się do 100 pkt. życia, a także otrzymuje modyfikator: czar +50 do wytrwałości na 24 godziny.
Odnowa duchowa (magiczna): Elfy potrafią w niezwykły sposób odnawiać swój potencjał magiczny. W akcji: darmowej może wykonać test dowolnej ilości pkt. karmy. Wynik testu odnowi utracone punkty many.
Odporność na uroki (magiczna): Elfy są odporne na magię, która bezpośrednio wpływa na ich zachowanie i ma na celu zdominowanie ich. Elfy otrzymują premię +10 do wartości odporności magicznej, gdy jest ona ST rzucenia takiego zaklęcia.
Szybkość (naturalny): Elfy poruszają się na dłuższych nogach, dlatego są szybsze od przeciętnego człowieka. Elf posiada premię do szybkości +3.
Ukrycie (magiczna): Zielony elf bardzo dobrze ukrywa się w roślinach. W akcji: darmowej podczas ukrywania się może poświęcić 5 punktów many i sprawić, że rośliny wokół niego zasłonią go swymi liśćmi. Zapewni mu tu modyfikator: okolicznościowy do testu od +5 do +15. Zielony elf nie może zaczarować w ten sposób roślin, aby mu pomogły w ukryciu, jeżeli bezpośrednio ktoś nad nimi panuje.
Widzenie w ciemności (naturalna): Elfy mają bardzo czuły wzrok, który pozwala im widzieć dwa razy dalej w ciemnościach niż normalnemu człowiekowi. Jeżeli człowiek przy świetle ze świecy widzi co się dzieje wokół niego w odległości 4 metrów, to elf przy tej samej świecy i świetle będzie mógł widzieć co się wokół niego dzieje na odległość 8 metrów.
Widzenie przez liście (magiczny): Zielony elf może w akcji: darmowej tak zaczarować swe oczy, aby pozwalały mu widzieć bez problemu przez liście drzew i innych roślin w zasięgu 20 metrów. Niweluje wtedy wszelkie ukrycie wywołane przez zarośla i rośliny, tak jakby jej w ogóle nie było. Działanie tej mocy w każdej minucie wymaga poświęcenia 1 punktu many.
Więź z lasem (zwykła): Zielone elfy czują wielką więź z lasami i naturą. Jeżeli elf ten przebywa wśród roślinności wielkości przynajmniej małego lasu, otrzymuje on modyfikator: morale +5 do wszystkich testów. Elf ten jednak przebywając poza takim przynajmniej lasem staje się zmęczony. Po upływie ilości dni równej swej sile woli od chwili opuszczenia lasu otrzymuje on 1 punkt zmęczenia, który będzie mógł zregenerować dopiero w tak wspomnianym lesie.
Zaklęcie rasowe (magiczna): Elfy od urodzenia posiadają nietypową zdolność wyzwalania z siebie zaklęcia, przynależnego im z racji rasy. Zielone elfy mogą wyzwalaćZaklinacz Zwierząt, zaklęcie z III kręgu magii natury i umysłu. Zaklęcie można również rzucać w zwykły sposób, należy jednak pamiętać, że w przypadku porażki w rzuceniu, następują efekty katastrofy magicznej.
Znajomość kierunku (naturalna): Elfy posiadają dodatkowy zmysł, który nie może działać jeżeli elf znajduje się głębiej jak metr pod powierzchnią ziemi. Zmysł ten zawsze wskazuje elfowi gdzie jest północ, tzn. działa on jak kompas. Elf musi poświęcić punkt karmy, aby zmysł zadziałał.
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Możesz ściągać załączniki na tym forum
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Statystyki
Rejestracja
Zaloguj
Talkomiks
Facebook
Polecamy
Toplisty
