TaL

[DaMi]

Dwa do trzech tygodni. Z jednej strony było to niewiele. Z drugiej jednak mogło okazać się zdecydowanie zbyt długo. Gdzieś tam u końca drogi oczekiwano jego przybycia. Serce żywiej zabiło w piersi paladyna. Co, jeżeli się spóźni? Miał ochotę wbić pięty z całej siły w boki konia, zmuszając go do potępieńczego, toczącego pianę z pyska galopu. Nie zrobił tego, rzecz jasna. Raz, że byłoby to głupotą a dwa, iż zwyczajnie szkoda mu było zwierzaka.

Dla ogiera takiego jak ten kłus był błahostką. Na galop oraz cwał zwyczajnie nie było potrzeby. Z kolei koń jadąc cały czas stępa tylko by się męczył. Cohen po krótkiej chwili namysłu uznał, że aż do traktu jechać będzie właśnie kłusem. Rozgrzewając swojego wierzchowca, przyzwyczajając go do nowego ciężaru na grzbiecie. Dopiero po dotarciu do taktu przechodząc w zwykłego, marszowego stępa.

Trzy tygodnie... Cohen skrzywił się. Żywności miał na tydzień. Bez racjonowania się nie obejdzie. Co prawda zanosiło się, iż całe dnie spędzi w siodle i nie zmęczy tak, jak to byłoby w wypadku pieszej wędrówki, lecz nawet jedząc tylko połowę tego co powinien, była to ilość niewystarczająca. Póki co paladyn jednak nie przejmował się na zapas. Trakt z pewnością będzie uczęszczany a pomimo braku karczm po drodze bez wątpienia napotka kogoś skłonnego do handlu.

- Hya!

Korzystając z dobrej pogody jak zaplanował, tak też uczynił. Po dotarciu kłusem do traktu zamierzał stępa, spokojnie, jechać aż do zapadnięcia zmroku. Dopiero wtedy zastanowi się nad miejscem na nocleg.

[Khazarid]

Droga, którą zaplanował sobie na dzień dzisiejszy Cohen była jak każda inna. Dłużyła się niesamowicie, szczególnie, że nie obfitowała w napotkanych bandytów, dziewice, potrzebujące ratunku czy demony, zamaskowane w ciałach ludzkich. Cohen minął za to po drodze dwóch drobnych kupców, konnego kuriera i jednego piechura, otulonego dziwnie ciasno płaszczem, w szczególności, że wciąż było ciepło. To wszystko było jednak zanim bohater skręcił na trakt, który miał prowadzić go do Learstett. Dotarł tam dużo później, niż rzeczone dwie godziny, zwyczajnie dlatego, że jechał stępem, nie kłusem. Oceniając po słońcu, do zachodu zostało mu w tym momencie koło dwóch godzin.

Samo rozwidlenie trudne było do przeoczenia, choć zapewne przejeżdżając tędy wcześniej, zupełnie nie zwróciłby uwagi na ten konkretny gościniec. Droga opatrzona była odpowiednim drogowskazem. "Learstett" głosiły wytarte, choć wciąż niemożliwe do pomylenia, wyryte w tabliczce słowa. Jadąc paręset metrów tą drogą, Cohen widział w niej jeszcze coś godnego nazwania traktem, bądź gościńcem. Po pierwszym kilometrze jednak, z racji, że nie otaczał jej żaden las, można było nazwać ją bardziej polną drogą.

I wkrótce pola faktycznie poczęły otaczać Cohena. Jednego więc zasadniczo już nie musiał się martwić. Któryś z gospodarzy sporadycznie pojawiających się na horyzoncie chłopskich chat, musiał przyjąć bohatera gościnnie. Fakt, że czasy były niepewne, powinien zostać zwalczony profesją Cohena, jeżeli zaś chodziło o materię nieufności chłopskiej. Wartym wspomnienia było, że nie napotkał do tej pory ściślejszego skupiska chłopskich chat.

Gdy zaczynało się robić ciemno, ostatnie osamotnione gospodarstwo zostawił pół kilometra za sobą. Naprzód swej drogi nie widział jeszcze żadnego. Pogoda wciąż była zacna, zaczynało się już tylko robić nieco chłodniej.