„Mówiono nam, że to dzikusy. Że żyją w brudzie, że pojęcia nie mają o prowadzeniu wojen. Że wpadniemy tam i wyrżniemy jak bezbronne dzieci. Raz, dwa wrócimy do domu okryci chwałą bohaterów. Tak mówili... a mieli rację tylko w kwestii tego brudu.”
- relacja anonimowego srebrnego elfa z walk z orkami
Wstęp
Nie ma co owijać w bawełnę. Statystyka nie kłamie. Myśląc o przeciętnym elfie, od razu kojarzą ci się słowa z gatunku "las", "piękno", "spiczaste uszy" czy "sztuka". Myśląc o krasnoludach kojarzysz "minerały", "górnictwo", "piwo", "broda". Z kolei skojarzenia na temat orków oscylują gdzieś pomiędzy "zabiję to szkaradztwo" a "ratunku!"....
Opis fizyczny
Orkowie to potężne (180 a nawet 200 cm) oraz niezwykle masywne (do 100 i więcej kg) humanoidy o szarej, zielonej lub brunatnej skórze i dość topornych kształtach ciał. Budzą respekt u swych przeciwników samymi rozmiarami i wyglądem. Pędzący ork z toporem w garści, wystającymi siekaczami i ryczący swój okrzyk bojowy potrafi wystraszyć każdego. Przedstawiciele tej rasy najczęściej posiadają niezwykłą siłę i są naprawdę wytrzymałe. Orkowie są również niezwykle porywczy, chaotyczni, nieokiełznani i nieokrzesani. Nie kierują się żadnymi zasadami, poza sentencją „silniejszy zgarnia wszystko”. Ork jest w stanie posłusznie i bez szemrania wykonywać rozkazy jedynie szamanów lub przywódców plemienia. Orkowie niezwykłą wagę przywiązują do własnej siły i mocy, czego z resztą wymaga od nich tryb życia, jaki prowadzą. Ork już od najmłodszych lat swego życia jest rzucany na „głęboką wodę” i tylko od niego i jego umiejętności zależy, jak sobie poradzi. W tym społeczeństwie brak opieki rodzicielskiej. Tu każdy działa na własną rękę, a jedynym momentem, gdy całe plemię zgodnie działa razem, jest zagrożenie jego istnienia. Kobiety, choć mniejsze i lżejsze o mężczyzn, wcale na dobrą sprawę pod względem siły i możliwości charakteru im nie ustępują. Choć dyskryminowanie nierzadko w społeczeństwie, znają swoją wartość i niejeden głupiec stracił życie... i nie tylko życie, próbując nimi manipulować.
Opis zamieszkiwanych ziem
Nazwa Terenów Niezależnych może być bardzo myląca. Sugeruje ona, że są to ziemie niezamieszkane, obojętne i takie, którymi generalnie nikt się nie zajmuje. Jest to myślenie błędne. Tereny te są zamieszkane, zaś ich granica wiecznie płynnie się zmienia, nieustannie przesuwana w wyniku walk. Tereny te z zasady, przynajmniej na północy, przeważają jako wysokie stepy. Porośnięte całymi milami wysokich, zdolnych zakryć nierzadko konia z jeźdźcem traw, okazyjnie niewielkimi laskami czy oczkami wodnymi. Są to tereny trudne do zamieszkania przede wszystkim ze względu na brak surowca, jakim jest drewno. Plemiona orcze tu żyjące prowadzą z reguły koczowniczy tryb bytu. Głównym surowcem, z jakiego wykonują swoje namioty są skóry i kości wielkich bawołów, zwanych w ich mowie "Torr'rash". Bawoły jednak nie są jedynymi istotami tu żyjącymi. Nie brak tu ani wielkich drapieżnych kotów, ani drapieżników nocnych w rodzaju Sil'leni. Silne wiatry i ustabilizowana, sucha pogoda przez większą część roku nie sprzyja rolnictwu, aczkolwiek jak żadna inna pomaga orkom w przystosowaniu się do trudnych warunków życia na Stepie.
Najważniejsze info o społeczeństwie
Orkowie noszą proste ubrania, zazwyczaj zrabowane podczas jednej z wypraw i zazwyczaj znoszone i obdarte. Niektórzy noszą przeróżne ozdóbki: kolczyki, pierścienie, naszyjniki choć nie przywiązują do nich zbyt wielkiej wagi. Prawdziwe znaczenie przywiązują do swojej broni, gotowi nawet zabić za jej dotknięcie bez pozwolenia. Broń dla orka to prawdziwa świętość.
Plemionami zarządza Rada Plemienia, w skład której wchodzą najmężniejsi wojownicy oraz szamani. Zazwyczaj jedno plemię oznacza jedną wioskę, choć czasem więcej wiosek łączy się w jedno plemię. Wówczas mamy do czynienia z monarchią, w której tą karykaturą państwa żelazną ręką rządzi król (Mówimy wtedy o królestwie orków: takowe występują głównie na obrzeżach ziem ludzi oraz pod Księżycowym Lasem), wódz (wtedy do czynienia mamy z tak zwaną rzeszą, ten rodzaj występuje głównie na wschodzie, w okolicach ziem krasnoludów oraz serpensów) a rzadko – chan (Chanat, okolice ziem jorów i jaszczuroludzi). Co ciekawe – Jedne Chanaty łączą się w jeszcze większe części, zwane z orczego „Gharash” co na ludzki można przetłumaczyć jako „Imperium”. Aktualnie istnieją jedynie trzy Gharash, każde z nich rządzone przez radę chanów.
* * *
- Wiesz jakich czterech rzeczy nigdy nie usłyszysz od orka?
- Przepraszam, dziękuję, proszę i nie, nie jestem głodny!
stary kawał z Dorienburga
* * *
Stosunki z innymi rasami
Naturalnym wrogiem każdego orka jest srebrny elf. Orkowie nienawidzą tej rasy. Ich wyniosłość, traktowanie wszystkich z góry i lekceważenie orków każdego z nich potrafi wyprowadzić z równowagi. Ponadto obecne tereny Srebrnego Lasu uważają za swoją pradawną własność, z której zostali wygonieni przed laty, choć w żadnych kronikach nie ma potwierdzenia tej teorii. Wrodzone zdolności magiczne elfów budzą u orków respekt, ale również zaciętość i zimną nienawiść. Ork woli umrzeć, niż poddać się czy uciec przed srebrnym elfem. W walkach pomiędzy tymi rasami nikt wobec tego nie prosi o litość.
Podobnie sprawa wygląda z leśnymi elfami. Uważają tą rasę za rasę tchórzów i dziwolągów, wiecznie ukrywają się na drzewach. Orkowie gardzą tą rasą, ale unikają zapuszczania się na ich ziemie i prowokowania walk, bez porządnego zaplecza. Choć gardzą elfami podczas walki na otwartym polu (gdzie orki wyraźnie mają przewagę), to wiedzą, że samotna wędrówka przez ich lasy to pewna śmierć. Dodatkowo warto wspomnieć, iż elfie mięso to istny przysmak każdego orka.
Zupełnie inaczej wygląda sytuacja, gdy mówimy o mrocznych elfach. Tych unikają i starają się z nimi nie zadzierać. Rasy te, choć podobne do siebie pod względem stosunku do innych, nie pałają i do siebie miłością. Orkowie panicznie boją się Mrocznej Puszczy. O ile same drowy nie budzą takiego lęku i ork zmuszony do tego, stanie do walki przeciw nim, to tereny, które one zamieszkują - już tak. Żaden ork nigdy nie zapuści się na te tereny samotnie... a i nawet w towarzystwie silnego oddziału przemyśli swoją decyzję kilka razy. Zła sława drowów, jako wykorzystujących orków do ciężkiej pracy niewolniczej budzi wściekłą nienawiść, oraz strach.
Jaszczuroludzie to rasa, która imponuje orkom. Uważają ich za niemal równych sobie wojowników i chętnie wspomagają ich w walkach i bitwach. Orkowie doskonale rozumieją się z tą rasą, choć nierzadko dochodzi między nimi do walk, z powodu spontanicznych charakterów obu tych ras. Orkowie nie tolerują jedynie jaszczuroludzi – złodziei, uważając ich za niecne bestie oraz stawiając je znacznie niżej, niż złodziei jorów. Dodatkowych problemów we wzajemnych stosunkach budzi połączenie konflikt na płaszczyźnie humanoid - gad i zasadniczy brak wspólnego języka.
Orkowie nie przepadają za ludźmi i również często popadają z nimi w konflikty. Ze wszystkich ras to właśnie ludzi najlepiej poznali orkowie. Niektóre szczepy orków zawarły sojusze z ludźmi i koegzystują z nimi w jako takim pokoju, ale są i takie, które nienawidzą ludzi i toczą z nimi walki. Generalnie w ostatnich latach między tymi rasami nie było żadnych większych konfliktów, ale pamięć o dawnych niesnaskach wciąż jest żywa i niewielu jest ludzi, którzy mile widzą orka na swoich terenach. Z wzajemnością. Choć, rzecz jasna, sympatia między jednymi a drugimi - choć trudna - nie jest niemożliwa.
Jorowie to dla orków rasa tchórzliwych złodziei, kryjących się w mroku i cieniu a nie będących w stanie wyjść w pole otwartej walki. Orkowie, gardząc kradzieżą i osobami się nią parającymi każdego złapanego na gorącym uczynku jora karzą poprzez powolne męczarnie i obcięcie dłoni. Mimo to zasadnicza chęć zysku, miłość do kosztowności i pewna wrodzona duma obu ras nie przekreśla zupełnie nici porozumienia, jaka mogłaby między nimi powstać.
Orkowie nie przepadają za gogami, aczkolwiek nie są na tyle odważni, ażeby zaatakować bądź okazać jakikolwiek akt wrogości wobec tej rasy. Uważają gogów za posłańców demonów i naiwnie uważają, że gdyby ośmielili się naruszyć ziemie gogów, zaatakowałyby ich zastępy demonów. Typowy ork unika kontaktów z gogami i odnosi się do nich niezwykle niechętnie. Przyparty do muru, rzecz jasna, będzie walczył ze wszystkich sił... i po walce równie ze wszystkich sił uciekał jak tylko będzie mógł najdalej, przed gniewem "demonicznej zemsty".
Serpensi wydają się śmieszną rasą. Orkowie doceniają ich spryt i siłę i nie rozumieją, jak można posiadając taki potencjał, nie próbować walczyć z innymi rasami. Podobnie jak w przypadku gogów wolą trzymać się od nich z dala i nie wchodzić im w drogę., dlatego ich wiedza o Serpensach jest minimalna. Wśród orków krążą liczne o nich legendy, ale mało która ma w sobie choć ziarno prawdy. Większość orków bierze serpensów albo za smoki, albo wręcz nie wierzy w ich istnienie, uważając ich za istoty z legend i bajek.
Orkowie nienawidzą i jednocześnie szanują krasnoludów. Uważają ich za diabelnie zdolne bestie, których talent w walce wręcz i umiejętności wyrobu doskonałej broni stawia ich za godnych orkom przeciwników. Orkowie często atakują krasnoludzkie warownie i kuźnie, ażeby wykraść broń krasnoludów, przez co stosunki między tymi rasami są dość wrogie. Te bardziej pokojowo nastawione do handlu plemiona zawsze jednak znajdą odważnego krasnoluda z wojowniczego klanu, który nie omieszka sprzedać im swoich najlepszej jakości wyrobów.
* * *
„Jedna śmierć dla ciebie to za mało!”
- Orcze powiedzenie kierowane do wrogów
* * *
Stosunek orków do siebie samych i rodzina
Orkowie nie posiadają ziem, które można by uznać stricte za ich własność. Niemal w całej Sorii można znaleźć różne plemiona orków o różnych zwyczajach, różnej kulturze i przyzwyczajeniach. Największe skupiska orków znajdują się pod Księżycowymi Lasami. Tamtejsze orki niezwykle cenią sobie honor oraz życie wojownika. Wierzą, że jeżeli ork zabije wroga w bitwie, otrzyma nadludzką moc w następnym życiu. Śmierć w bitwie to dla orka prawdziwa godność. Orkowie gardzą magią, poza tą, której używają ich szamani oraz nienawidzą łotrzyków i złodziei. Prawdziwy ork, jeśli chce coś zdobyć – walczy o to. Kradzież uznają wobec tego za prawdziwe upodlenie, niegodne wojownika. Orkowie mimo swej dzikiej natury potrafią przywiązać się do jednego miejsca bądź do grupy osób, dlatego orkowie często zakładają wielkie rodziny, choć mężczyźni nie przywiązują doń zbyt wielkich wartości. Rodziną zazwyczaj zajmują się kobiety, które traktowane są zazwyczaj raczej jako osoby drugorzędne, które powinny służyć wojownikom. Rzadko kiedy znaleźć można kobietę orka w armii, nie do pomyślenia jest kobieta – szaman.
Orkowie traktują się nawzajem jak bracia, są w stanie oddać życie za drugiego orka, zwłaszcza jeżeli należy on do tego samego szczepu. Oczywiście sprawa wygląda zupełnie inaczej, jeżeli mówimy o dwóch plemionach wrogich wobec siebie: tutaj ork bez żadnych skrupułów atakuje i walczy, dopóki nie zabije przeciwnika. Mówi się, że ‘lepiej jest być elfem niż wrogim orkowi orkiem’.
Preferowane profesje
Z racji wychowania niemal każdy ork jest wojownikiem. Nieliczni ci, których wzięto na wychowanie mogą zostać szamanami po wielu latach intensywnej (i dość niezwykłej, jak na orka) nauki. Szamani, nawet młodzi i niedoświadczeni cieszą się wielkim szacunkiem u orków. Orkowie żyją blisko natury, wobec tego rzadko, ale jednak, niektórzy z nich zostają łowcami lub druidami, choć jest to marginalne zjawisko. O bardach wśród orków nie słyszano. Jedynym instrumentem na których potrafią grać, są z reguły potężne wojenne bębny.
* * *
„Mięso, jakim mnie poczęstowali było niezwykłe. Bardzo delikatne, chude, białe... smakiem przypominało nieco kurczaka.
- Co to jest? To kurczak? - spytałem.
- Nie, to nie kurczak – odpowiedzieli”
- relacja anonimowego badacza kultury orków
* * *
Podsumowanie
Orków spotkać można na terenie całej Sorii. Najwięcej z nich można znaleźć między Źródłami Natury a Księżycowymi Lasami, choć niemało z nich znajduje się na pograniczach ziem ludzi i krasnoludów. Rzadko kiedy widuje się ich na terenach obcych ras, a jeszcze rzadziej podróżujących w ich towarzystwie. Mimo to potężny orczy wojownik jest kimś, kogo lepiej mieć po swojej stronie, niż przeciwko.
Cechy:
Atrybuty (naturalny): Dzicy orkowie są niezwykle silni, wytrzymali i szybcy. Nie brakuje im bystrości zmysłów, lecz są prymitywni i prostaccy.
Si: +6; Zr: 0; Re: +2; Ko: +3;
Ch: -3; In: -3; Pe: +3; Wo: 0;
Bez zmęczenia (naturalna): Zmęczyć orka, to nie lada wyczyn, który nie udaje się pierwszemu lepszemu przeciwnikowi. Organizmy orków zdają się mieć zapas energii. Orka należy traktować tak jakby miał o 3 pkt. zmęczenia mniej. Posiadanie ujemnych wartości zmęczenia nie daje orkowi premii do testów, lecz wartość dodatnia zmęczenia w sposób normalny powoduje kary.
Kostka karmy (zwykła): Dla orka punkt karmy oznacza test kostką k6.
Odzyskanie sił (naturalna): U orków ważne jest szybkie odzyskiwanie utraconej energii. Żołądki tych istot mogą przestawić się w stan bardzo szybkiego trawienia mięsa, dzięki któremu odzyskują oni utracone siły. Ork po zjedzeniu 1 kg mięsa przegotowanego lub surowego niweluje pkt. zmęczenia: wyczerpania, albo 10 pkt. zmęczenia: chwilowego.
Smak krwi (naturalna): Jeżeli dziki ork posmakuje czyjejś krwi (ok. 1 ml), będzie w stanie zlokalizować dzięki swemu węchowi tą istotę z odległości wynik testu zmysłu x 100 metrów. Orkowie ci wykształcili tą zdolność tropiąc i polując na zwierzynę i innych humanoidów.
Szybkość (naturalna): Długie i mocarne nogi orków sprawiają, że są oni bardzo szybcy. Ork otrzymuje premię do szybkości +3.
Twarda piącha (naturalna): Orkowie mają znacznie większe dłonie od przeciętnego człowieka, a poza tym znacznie lepiej nimi uderzają. Kostka obrażeń dla orka przy uderzeniu wręcz to 1k6. Kostka dotyczy obrażeń zadawanych dowolną częścią ciała, a nie tylko pięścią. Orkowie otrzymuję premię +5 do testów walki wręcz i mogą wykorzystać dodatkowy pkt. karmy do testów tej umiejętności.
Widzenie w ciemności (naturalna): Orkowie mają bardzo czuły wzrok, który pozwala im widzieć dwa razy dalej w ciemnościach niż normalnemu człowiekowi. Jeżeli człowiek przy świetle ze świecy widzi co się dzieje wokół niego w odległości 4 metrów, to ork przy tej samej świecy i świetle będzie mógł widzieć co się wokół niego dzieje na odległość 8 metrów.
Wstrzymanie krwi (magiczna): Spotkać krwawiącego zielonego orka jest niezwykle trudno. Ci orkowie mają niespotykaną zdolność szybkiego zasklepiania swych ran, co jest powodowane działaniem magii. Jeżeli zielony ork posiada krwawiące rany, może wpaść w trans na 10 akcji: całkowitych, w których będzie traktowany jak w stanie nieprzytomności. Po czasie transu ork może wydać 10 pkt. many i powstrzymać krwawienie jednej rany. Rany podwójne lub większego mnożnika zmniejszają krwawienie o jeden, jeżeli trans którejś z nich dotyczył. Zielony ork nie może zasklepić w ten sposób ran, jeżeli nie można ich opatrzyć normalnym opatrunkiem.
Wściekła dusza (zwykła): Niektórzy powiadają, że dusze orków są skażone piekielnymi mocami, co objawia się zawsze, gdy są oni wściekli. Ork, który został zdenerwowany, nawet z błahego powodu może w akcji: darmowej poświęcić pkt. karmy i do końca rudny nie ponosić kar za zmęczenie niezależnie od jego wielkości.
Wytrwałość (naturalna): Natura wyselekcjonowała najwytrwalszych orków, którym dane było przeżyć trudy życia. Każdy ork jest niezwykle odporny na czynniki zewnętrzne. Ork posiada premię +5 do wartości wytrwałości.
Zmysł węchu (naturalna): Orkowie prócz zmysłu wzroku i słuchu mają wyczulony zmysł węchu. Nie zwiększa się dla nich ST testów dotyczących wyczucia jakiegoś zapachu.
Wiek:
Dojrzały - 14 lat
Dorosły - 21 lat
Wiek średni - 35 lat
Starość - 52 lat
Wiek sędziwy - 70 lat
Maksymalny - +5k4 lat
Ostatnio zmieniony przez Idrin 2010-09-03, 23:02, w całości zmieniany 5 razy
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Możesz ściągać załączniki na tym forum
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Statystyki
Rejestracja
Zaloguj
Talkomiks
Facebook
Polecamy
Toplisty
