TaL :: Zobacz temat

DaMi · Wysłany: 2008-06-17, 20:33 **Elfy Srebrne**

Elfy Srebrne

Elf Srebrny (Księżycowy, Mgły)
Typ: Humanoid // Rodzaj: Elf // Rasa: Srebrny
Doświadczenie Początkowe: 2000

„Prosząc mnie, bym opisał ci Księżyowe Elfy, towarzyszu, prosisz właściwie... hm, cóż, nawet nie mam odpowiedniego porównania. Równie dobrze mógłbyś mnie poprosić o opisanie księżyca podczas pełni. Powiem ci, że jest okrągły i jasno świeci na nocnym niebie... czy taki opis cię zadowoli?”
- wspomnienia Albrechta Sonnenberga, uznanego autorytetu naukowego uniwersytetu w Dorienburgu i słynnego podróżnika.

Wstęp

Srebrne Elfy. Starszy Lud. Księżycowe Elfy. Różne są ich nazwy, choć w zasadzie każda z nich wyraża przede wszystkim jedno – szacunek. Opierając się na wynikach prac badawczych współczesnych nam historiografów wynika jednoznacznie, iż mieszkańcy Księżycowych Lasów są najstarszą, obok Serpensów, rasą zamieszkującą Sorię. Na przestrzeni tysiącleci udało się im stworzyć fascynujące społeczeństwo, pełne sprzeczności i niesamowitości.

Opis fizyczny

Cóż, z elfami to już jest tak, że w oczach innych ras – zwłaszcza ludzi – uchodzą za piękne. Przy czym słowo „piękno” najczęściej jest w tym wypadku pozbawione wyrazu. Dla ludzkiego mężczyzny każda elfia kobieta będzie piękną, nawet jeśli jest wiekową babcią. Po prostu pewnych różnic fizycznych nie jest w stanie zauważyć nikt, kto sam nie należy do danej rasy. Średnia wysokość srebrnego elfa to ok. 180 cm, przy tym waga przedstawiciela tej rasy jest bliska 60 kilogramom. Jednakowoż nie ma większej różnicy w wysokości czy masie ciała pomiędzy kobietami i mężczyznami. Przedstawiciele obu płci są z reguły bardzo drobnej budowy i wysocy. Srebrne elfy zawdzięczają swą nazwę kolorowi włosów. Jedyne owłosienie jakie mają na swych ciałach jest tylko na głowie i niemalże zawsze przypiera odcień srebrny. W innych przypadkach może mieć jedynie jakiś inny kolor metaliczny. Wszelako, zdarzają się wyjątki szeroko i nierzadko bardzo złośliwie komentowane w społeczeństwie. Skóra elfów jest prawie zawsze blada i raczej bardzo wolno ciemnieje pod wpływem słońca. Z przyczyn naturalnych długotrwałe przebywanie na ostrym słońcu najczęściej dla Srebrnego Elfa kończy się bardzo bolesnymi oparzeniami. Ich oczy z kolei mogą przybierać najróżniejsze kolory. Najczęściej duże, o kształcie migdału, występują zarówno w odcieniach szarym i metalicznym, poprzez intensywnie niebieski czy zielony. Bardzo rzadko w kolorze ciemnym. Elfy mieszkające na północnym zachodzie świata Sorii znane są również pod innymi nazwami. Zwykle między sobą Srebrne elfy nazywają się Księżycowymi Elfami, co w ich języku brzmi "Del'ithe lune". Czasami również nazywa się Srebrne elfy, białymi elfami, bądź wysokimi elfami, lecz nazewnictwo te nie jest częste. Wiek sędziwy u srebrnych elfów to ok 400 lat. Dojrzałość osiągają w wieku 80 lat.

* * *

„Podróżując wśród wiekowych, sięgających nieba drzew, poprzez połacie lodowej pustyni, gdzie niepodzielnie królował tylko lodowaty wicher bywały chwile, gdy myślałem, że krew sama zastygnie w mych żyłach z zimna. Oni jednak zdawali się tego nie odczuwać. Ubrani byli kilka razy bardziej lekko ode mnie, a mimo to szli wyprostowani, jak gdyby był środek lata. Wtedy właśnie uzmysłowiłem sobie, że nie ma w Sorii lepszego miejsca do tego, by trenować swoją siłę woli i wytrzymałość, tak potrzebnych magom, jak właśnie Księżycowe Lasy..”
- wspomnienia Albrechta Sonnenberga, uznanego autorytetu naukowego uniwersytetu w Dorienburgu i słynnego podróżnika.

* * *

Opis zamieszkiwanych ziem

Na swych północnozachodnich ziemiach - gęstych, wysokich lasach - Srebrne elfy żyją w dużych skupiskach miejskich. Tereny te są surowe i tylko nieliczne mniejsze osady są zdolne do przetrwania. Temperatura tam jest dość niska, lecz podczas sezonu letniego i zimowego nie różni się więcej niż 10 stopniami Arrfara (10 stopniami cejcjusza). Dzieje się tak częściowo za sprawą magii, a częściowo za sprawą lasów, które utrzymują temperaturę 10' Ar przez większą część roku. Mimo pozorów surowości i okrucieństwa, jakie zaprowadza w Lasach wieczna zima, pod iluzoryczną zasłoną śniegu, Księżycowe Lasy kipią życiem. Specyficzne gatunki roślin, które rosną tylko tutaj, we ściśle określonej temperaturze czynią to miejsce rajem dla alchemików. Jedyną ich przeszkodą jest fakt, że tutejsze drapieżniki siłą ewolucji również należą do wyjątkowo rzadko spotykanych... i wyjątkowo groźnych.

Najważniejsze info o społeczeństwie

Srebrne elfy są znacznie bardziej kulturalne oraz mają większy dystans do całego świata, niż ich pozostali kuzyni. Kochają sztukę i większość z nich za znak dobrego wychowania uważa znajomość gry na instrumentach, bądź posiadanie jakiegoś talentu artystycznego. Ciężko powiedzieć, czy Srebrne Elfy to po prostu osobny odłam elfów, czy być może to jedna z licznych elfickich ewolucji. Faktem jest, że od swych leśnych oraz mrocznych braci różnią się nie tylko wyglądem – wspomnianym kolorem włosów, delikatną cerą i jasnymi oczami – ale przede wszystkim charakterem. Srebrne elfy, jak żadne inne, czują niesamowitą więź z magią. Wielu badaczy uważa nawet, że w planach Bogów było stworzenie rasy czysto magicznej, jednakże liczne waśnie między bóstwami doprowadziły do tego, iż skończyło się tylko na utalentowanych elfach. Oczywiście, jest to tylko teoria, która w żaden sposób nie została potwierdzona naukowo. Język srebrnych elfów jest melodyjny i dźwięczny, jednakże bardzo poważnie różni się od innych języków, nawet tych elfich. Co prawda w słowach związanych z lasem, naturą czy przedmiotami codziennego użytku znajdujemy wiele podobieństw z językiem elfów leśnych, jednakże słowa które opisują magię, sztukę oraz pewne dziedziny, które są zastrzeżone dla jednostek inteligentnych – są pochodzenia czysto srebrno – elfiego. Normą wśród chcących się liczyć "w biznesie" bardów czy magów są osobne studia tego języka. Srebrno - elfi pełni w Sorii rolę naszego odpowiednika łaciny. Niewiele osób zna go płynnie, ale pewnych wyrażeń zeń po prostu nie wypada nie znać.

Stosunki społeczne wśród Elfów w największym stopniu kształtuje – jak wszędzie – urodzenie. Mimo to zasady tu nie są tak restrykcyjne, jak na przykład wśród gogów czy serpensów. Elf, który nie pochodzi z żadnego możnego rodu z pewnością nie będzie miał łatwo w życiu, lecz swoją pracą i zdolnościami nic nie stoi na przeszkodzie, by zyskać czyiś szacunek i dostać się 'pod opiekę' kogoś z wyższego rodu. Co ciekawe, wśród Srebrnych Elfów jako ewenement na skalę Soryjską ukształtował się ciekawy system rządów. O ile w reszcie świata najwyższą władzę dzierżył król, ewentualnie wąskie grono najwyższych urzędników czy kapłanów, o tyle tutaj władza spoczywa w ręku kolegialnego organu – Księżycowego Wiecu. On to, drogą głosowania, podejmuje najważniejsze uchwały w państwie. Co ciekawe, możliwość zasiadania w nim – czyli jeden z najwyższych zaszczytów, jakich może dostąpić elf - jest w zasięgu ręki właściwie każdego, kto jest odpowiednio zmotywowany i znajdzie sobie odpowiedniego protektora.

Przez większość czasu cywilizacja Srebrnych elfów izolowała się od innych nacji świata Sorii, które tylko pobieżnie słyszały o niej, zwykle z baśni i legend. Izolacja ta była spowodowana niechęcią Księżycowych elfów do przemocy fizycznej, której nie dałoby się uniknąć podczas oficjalnego mieszania się w sprawy świata jak również zwykłą nieufnością.. Podczas gdy rasy zamieszkujące Sorię prowadziły między sobą wojny, Srebrne elfy rozwijały umiejętności magiczne, doprowadzając je wręcz do rangi sztuki. Dzięki temu obecnie niemalże każdy Srebrny elf jest obeznany w jakiejś dziedzinie magii, a prócz tego posiada zdolności artystyczne. Nie wolno jednak błędnie idealizować tej rasy i uważać wyłącznie za naród kochających się pacyfistów. Historia uczy, że jak wszędzie, nie brak i tutaj wyjątkowych sadystów i bezwzględnych morderców i zbrodniarzy. Ich obecność jest tym bardziej przerażająca, że potrafią - słuchając muzyki poważnej i oglądając obrazy, czy rozprawiając o literaturze - dyskutować o zagładzie wszystkich "mieszańców" w Lasach bez zmrużenia okiem.

* * *

„Gdybym miał porównać ich do którejkolwiek z ras, które poznałem podczas swych podróży, rzekłbym, że niewiele w nich jest cech elfich. Znacznie bliżej im było do Serpensów. Zarówno pod względem spokoju, jakim się obnosili, dumy i wyniosłości, jaką wokół siebie roztaczali, jak również kultu prywatności. Na pytania o resztę świata reagowali najczęściej uprzejmym śmiechem i słowami:
- A czy powinno nas to obchodzić?”
- wspomnienia Albrechta Sonnenberga, uznanego autorytetu naukowego uniwersytetu w Dorienburgu i słynnego podróżnika. =

* * *

Stosunki z innymi rasami

Ludzie przez wszystkie elfie rasy są postrzegani podobnie. Są to istoty żyjące w nieustannym pośpiechu, z dnia na dzień, bez pomysłu, bez planu, bez celu i bez sensu. Nie w sposób ich zrozumieć, nie w sposób nad nimi zapanować. Wiecznie zmieniający się i wiecznie w pogoni za nieznanymi elfom żądzami. Jednych ludzie fascynują. Inni szczerze nimi pogardzają, owoce mieszanych związków uważając za kalanie czystości krwi. Wszelako elfy te utrzymują kontakty z królestwem, zwłaszcza z warstwą zamieszkujących je magów. Ludzie w Księżycowych Lasach jeśli już przebywają, to głównie zatrudniani są w pracach, którymi elfy brzydzą się zajmować, jak usługiwanie w karczmach czy sprzątanie i wywóz nieczystości. Na szacunek w oczach Srebrnego Elfa człowiek nie będący magiem musi długo ciężko zapracować.

Krasnoludy są przez elfów uważane za najbardziej pracowite stworzenia na ziemi. Jednocześnie w ich wzajemnych stosunkach jest też coś dumnego, gdyż srebrny elf uznaje typowego krasnoluda za „speca od czarnej roboty’. Typowe relacje elf – krasnolud ograniczają się do zdania „Ja tu jestem od myślenia, ty od wymachiwania toporkiem” – co najlepiej oddaje stosunek srebrnych elfów do tej rasy. Uważają ich za świetną siłę roboczą, jednocześnie będącą kompletnymi ignorantami w dziedzinie magii i sztuki. Dla tego też srebrne elfy uznają krasnoludy tylko za świetne narzędzia robotnicze, a na pewno nie jako przyjaciela czy partnera rozmowy. Należy jednak zaznaczyć, iż te stosunki żadną miarą nie można określić mianem niewolniczych. Srebrne Elfy są w stanie płacić bajońskie sumy za misterne ozdoby czy inne wytwory legendarnych krasnoludzkich kuźni i nikt nigdy nie powie jednego złego słowa na pracę krasnoluda. To, że srebrne elfy niechętnie nawet myślą o wysiłku fizycznym, nie znaczy, że nim pogardzają.

Orkowie w świetle ostatnich wydarzeń urosły do rangi głównego naturalnego wroga mieszkańców Srebrnych Lasów. Brutalne, nieokrzesane, upośledzone kulturalnie stanowią zaprzeczenie wszystkiego to, co elfy cenią w sobie najbardziej. Samo w sobie to nie stanowiłoby może powodu do rasowej nienawiści, a tylko wyraźnych uprzedzeń. Niestety, zadawniony spór o ziemię, który odżył teraz z wyjątkową mocą, oraz akty nieopisanego okrucieństwa, jakiego dopuszczają się obie strony w wojnie bez końca sprawia, iż wśród elfów przeważa pogląd, jakoby rasę orków należało ostatecznie, fizycznie zlikwidować.

Stosunek elfów do jaszczuroludzi należy określić mianem 'uprzejmie pobłażliwego'. Mało inteligentna, prymitywna rasa najlepiej w przekonaniu Srebrnych Elfów powinna siedzieć na swoich bagnach.. i nie mieszać się do spraw wielkiego świata. Obie rasy nie utrzymują ze sobą żadnych kontaktów.. ani nawet nie widzą powodów, dla których sytuacja ta miałaby się zmienić.

Serpensi to jedyna rasa Sorii, wobec której srebrne elfy żywią szczery szacunek. Składa się nań zarówno smocze pochodzenie gadów, jak i ich wrodzona łatwość w opanowywaniu sztuki magicznej. Wrodzona skrytość obu ras utrudnia wzajemne kontakty, podobnie jak masa rasowych uprzedzeń, lecz mimo to zasadą jest, że typowy elf znacznie wyżej przekłada sobie towarzystwo równego sobie maga i inteligenta niż nieokrzesanego wojownika.

Jorowie w Księżycowych Lasach są osobnikami równie rzadko spotykanymi, co – dajmy na to – mroczne elfy. Zasadniczo obie rasy nie znają się i nie utrzymują wzajemnych stosunków. Mimo to, czasami, w tajemnicy, wysokie rody elfie wynajmują najlepszych jorzych złodziei czy skrytobójców, magicznie ich wspomagając i wysyłając na misje, jakich żaden elf by nigdy się nie podjął. To jednak tylko plotka, której nikt nigdy nie potwierdził.

Wzajemne stosunki Srebrnych Elfów z Gogami kształtują się na płaszczyźnie 'trzymaj się ode mnie z dala'. Obie rasy dzieli na tyle ogromna odległość, by obie nie wtykały się w sprawy drugich. Mimo to wzajemny kult magii i magiczne pochodzenie sprawia, że srebrne elfy podchodzą do gogów wyjątkowo podejrzliwie. Zapewne dlatego, iż jak mało kto w Sorii zdają sobie sprawę z tego, że uzdolnienia magiczne gogów w połączeniu z ich demonim pochodzeniem dzieli tylko krok od poważnej katastrofy.

Mroczne Elfy to dla Srebrnych temat niemal tabu. W towarzystwie rozmowa na ich temat jest uważana za niewybaczalny nietakt. Brutalni, pozbawieni skrupułów elfi kuzyni w Srebrnych Lasach spotykają się tylko z pogardą i nieprzychylnością. Srebrne Elfy ucinają wszelki kontakt z nimi, wykluczając je właściwie z wielkiej 'elfiej rodziny'.

Leśne Elfy, choć nie są tak uzdolnione w kwestii magii jak swoi srebrni kuzyni, traktowani są znacznie bardziej życzliwie, niż reszta ras Sorii. W ich wzajemnych stosunkach daje się wyczuć typowy, elfi dystans, lecz obie rasy nie mają żadnych powodów by sobą gardzić, czy też odwrotnie – uwielbiać. Po prostu egzystują razem w pokoju i obojgu to wystarcza.

Stosunek srebrnych elfów do siebie samych i rodzina

Srebrne elfy szanują oczywiście drugiego srebrnego elfa. Choć, nie oszukujmy się, szacunek ten bywa tym większy, do im zacniejszego rodu należy współziomek. Nie brak wśród elfów nienawiści skierowanej do mieszańców czy wywyższania się bogatych rodzin. Mimo to dla każdego przedstawiciela tej rasy oczywistym jest to, że po osiągnięciu dojrzałości trzeba założyć rodzinę, zbudować dom, w którym pielęgnowana będzie sztuka i co najmniej jeden domownik będzie znał chociaż podstawy sztuki magicznej. Srebrne elfy niezwykle cenią sobie prawa i zasady i starają się zawsze ich przestrzegać. W relacjach między dwoma osobnikami niezwykle ważna jest prywatność. Żaden srebrny elf nigdy nie wejdzie do obcego domu bez zaproszenia bądź zgody gospodarza. Ciekawym zwyczajem elfa jest też zdejmowanie butów, zanim wejdzie się do czyjegoś domu oraz zakładanie tych, które da mu gospodarz. Jeżeli chodzi o posiłki to srebrny elf za akt barbarzyństwa uważa jedzenie palcami i zawsze używa sztućców, dokładnie oczyszczonych. Srebrne elfy są z natury pedantami i starają się zawsze dbać o porządek w swoim mieszkaniu i dookoła siebie. Srebrne elfy gardzą alkoholami, poza winami. Niektóre co prawda piją piwo, jednak picie piwa to oznaka pewnych ludzkich przyzwyczajeń, niechętnie widzianych w towarzystwie.

Srebrne elfy preferują lekkie i wygodne ubrania, dla mężczyzn długie szaty w jasnych kolorach, z licznymi ozdobami oraz pasem, kobiety również lubią długie szaty, jednakże bez pasów, często z przeróżnymi wzorami i falbankami. Srebrne elfy kochają biżuterię, zwłaszcza pierścienie i sygnety. Kolczyki w nosie bądź w pępku to prawdziwe samobójstwo kulturowe i społeczne – jest to wyraźna oznaka złego wychowania, braku taktu i kompletnej ignorancji.

Preferowane profesje

Z przyczyn naturalnych, srebrne elfy wysoko cenią sobie kult przede wszystkim dwóch profesji. Maga oraz barda. Ich miłość zarówno do magii jak i sztuki czynią z nich prawdziwych mistrzów w obu tych dziedzinach. Złośliwi mawiają, że magia przychodzi im śpiewająco. Mimo to, jeśli odłożyć na bok rasowe uprzedzenia nie w sposób zaprzeczyć, że w kwestii magii srebrne elfy nie mają sobie równych w Sorii i chyba tylko Serpensi mogą z nimi na tym polu konkurować. To właśnie magowie też stanowią główny trzon armii srebrnych elfów. Siłą rzeczy bowiem kult siły fizycznej i wojowników nie jest tu spotykany. Elfowie jeśli już walczą, znacznie bardziej preferują lekkie i finezyjne bronie, jak szpady, niż ciężkie i nieporęczne miecze. Podobnie mało który elf decyduje się na drogę złodzieja, uważając kradzież za wyjątkowe upodlenie i upadek moralny. Z innej strony właśnie to społeczne "zamkniecie się" na sam fakt uznania obecności złodziei wśród nich stwarza doskonałe możliwości popełniania przestępstw. Bo czyż zręcznego, doskonale wychowanego, szarmanckiego elfa - iluzjonistę można by posądzić o serię brawurowych kradzieży? Dość często z kolei spotyka się wśród przedstawicieli tej rasy druidów czy łowców.

* * *

„Armia baranów, której przewodzi lew, jest silniejsza od armii lwów prowadzonej przez barana.”
- stara maksyma Srebrnych Elfów

* * *

Podsumowanie

Jeśli tylko przymkniesz oko na wiecznie narzekającego na niewygody podróży towarzysza, to w opałach szybko przekonasz się, że nie mogłeś wybrać lepiej. Inteligentny, znający wiele pożytecznych czarów elf to znakomity i wierny kompan w drużynie, który na pewno nie zostawi cię w opresji.. o ile tylko będzie miał pewność, że ty postąpisz tak samo.

Cechy:

Atrybuty (naturalny): Srebrne elfy są niezwykle inteligentne. Mają silne osobowości, są zgrabne i bystre, ale bardzo słabe i niewytrzymałe.
Si: -3; Zr: +2; Re: +2; Ko: -3;
Ch: +3; In: +4; Pe: +2; Wo: +1;
Czarowanie (zwykła): Elfy posiadają w sobie naturalną moc używania magii. Dzięki temu mogą korzystać ze swych mocy magicznych i zagłębiać się w arkana tej sztuki. Poza tym elf otrzymuje premię +5 do testów rzucania zaklęć i wyzwalania zaklęć.
Czuły słuch (naturalny): Elfy posiadają bardzo czuły słuch, który zapewnia im premię +10 do testów zmysłu słuchu.
Czuły wzrok (naturalny): Elfy posiadają bardzo czuły wzrok, który zapewnia im premię +10 do testów zmysłu wzroku.
Doskonałość (naturalny): Za każda wada elf otrzymuje tylko 50% normalnej liczby punktów doświadczenia. Elfy są uważane za istoty doskonałe, głównie przez to, że nie spotyka się wśród nich osobników z widocznymi wadami fizycznymi lub psychicznymi. Ciężko jest powiedzieć dlaczego tak się dzieje, ale takie są fakty.
Kostka karmy (zwykła): Dla elfów punkt karmy oznacza test kostką k8.
Łuna księżyca (zwykła): Srebrne elfy są związane z księżycem. Za każdym razem, gdy jest on w pełni i oświetla elfa swym blaskiem, otrzymuje on modyfikator: morale +5 do wszystkich testów.
Nieśmiertelność (zwykła): Elfy są nieśmiertelne. Można je zabić w normalny sposób, ale ich ciała od momentu osiągnięcia dorosłości już się nie starzeją, przez co elfy nie mogą umrzeć ze starości. Elf może stracić nieśmiertelności lecząc jakąkolwiek śmiertelną istotę będącą humanoidem. Użycie tego efektu jest cechą magiczną. Elf musi kochać humanoida, któremu oddaje swą nieśmiertelność szczerą miłością, inaczej użycie tego nie zadziała. Skorzystanie z tej cechy to akcja: darmowa. Elf po oddaniu tej mocy umrze po ilości pełni księżyca równej jego woli plus punkty karmy, które/ą posiadał w chwili użycia tej mocy. Humanoid nie musi kochać w ogóle elfa, aby na nim moc zadziałała. Jeżeli się nie godzi na przyjęcie daru, elf musi wykonać test wyzwalania zaklęć o ST=odporności magicznej humanoida, aby moc zadziałała. W chwili użycia humanoidowi odnawia się do 100 pkt. życia, a także otrzymuje modyfikator: czar +50 do wytrwałości na 24 godziny.
Odnowa duchowa (magiczna): Elfy potrafią w niezwykły sposób odnawiać swój potencjał magiczny. W akcji: darmowej może wykonać test dowolnej ilości pkt. karmy. Wynik testu odnowi utracone punkty many.
Odporność na uroki (magiczna): Elfy są odporne na magię, która bezpośrednio wpływa na ich zachowanie i ma na celu zdominowanie ich. Elfy otrzymują premię +10 do wartości odporności magicznej, gdy jest ona ST rzucenia takiego zaklęcia.
Szybkość (naturalny): Elfy poruszają się na dłuższych nogach, dlatego są szybsze od przeciętnego człowieka. Elf posiada premię do szybkości +2.
Ukrycie (magiczna): Srebrny elf bardzo dobrze ukrywa się we mgle. W akcji: darmowej podczas ukrywania się może poświęcić 5 punktów many i sprawić, że mgła zgęstnieje wokół niego. Zapewni mu tu modyfikator: okolicznościowy do testu od +5 do +15. Srebrny elf nie może zaczarować w ten sposób mgły, aby mu pomogły w ukryciu, jeżeli bezpośrednio ktoś nad nią panuje.
Widzenie w ciemności (naturalna): Elfy mają bardzo czuły wzrok, który pozwala im widzieć dwa razy dalej w ciemnościach niż normalnemu człowiekowi. Jeżeli człowiek przy świetle ze świecy widzi co się dzieje wokół niego w odległości 4 metrów, to elf przy tej samej świecy i świetle będzie mógł widzieć co się wokół niego dzieje na odległość 8 metrów.
Widzenie we mgle (magiczna): Srebrny elf może w akcji: darmowej tak zaczarować swe oczy, aby pozwalały mu widzieć bez problemu we mgle. Niweluje wtedy wszelkie ukrycie wywołane przez mgłę, tak jakby jej w ogóle nie było. Działanie tej mocy w każdej minucie wymaga poświęcenia 1 punktu many.
Znajomość kierunku (naturalna): Elfy posiadają dodatkowy zmysł, który nie może działać jeżeli elf znajduje się głębiej jak metr pod powierzchnią ziemi. Zmysł ten zawsze wskazuje elfowi gdzie jest północ, tzn. działa on jak kompas. Elf musi poświęcić punkt karmy, aby zmysł zadziałał.

Wiek:

Dojrzały - 80 lat
Maksymalny - Nieśmiertelność