TaL

[DaMi]

Zbroja Rodu E'atgar (Zbroja Krwi)

Pancerz: 8
Pokrycie: +12
Waga: 22,5 kg
Opóźnienie: 3

Specjalne:

- W wypadku otrzymania ciosu śmiertelnego zbroja otrzymuje modyfikator do Pancerza o wartości + 2 (raz/24h)
- Po dwóch turach (czyli na początku trzeciej) walki z rzędu, właściciel zbroi wpada w szał bojowy (traci całkowicie nad sobą kontrolę.)
- Nie można jej zdjąć (bohater może ją zdjąć na chwilę, lecz zaczyna się po pewnym czasie dusić.)
- W wypadku wpadnięcia w szał postać dostaję modyfikator + 3 do zwinności, oraz + 1 zwinności za każdą kolejną turę walki

Historia:

Początki zbroi sięgają czasów, gdy Puszczą Wiecznej Nocy władały książęce rody, a mroczne ziemie zakrył najazd orków. Dawne to czasy i ciężko dopatrywać się ich we współczesnych źródłach historycznych. Mówi się też, że to tylko część mitologi. Jak legenda głosi zbroja została przeznaczona bratankowi księcia Turier'a E'atgar'a. Ów bratanek był bardzo bojaźliwy, życie wśród dziesiątek służących i ustępujących rodziców nie uczyniło go zbyt dobrym wojownikiem. Nie potrafił nawet prosto utrzymać miecza, nie mówiąc już o jego wielkim strachu zadania ciosu komukolwiek. Przyszła jednak wojna, ta z największych katastrof, które nękają nasz świat, rodzice umarli, służba pouciekała, a bratanek został sam jak stał. Natenczas Turier, dowiedziawszy sie o tym walczący na froncie, nakazał wykuć zbroje i ją umagicznić na sposób bardzo nietypowy. Ciężko się doszukiwać rodzaju magii, czy też klątwy jakiego tu użyto, lecz wiadomym jest, ze zbroja została zaklęta w ten sposób, że nie może zostać zdjęta przez właściciela. Turier chciał w ten dziwaczny sposób zmusić bratanka do walki, a także zapewnić mu pewną ochronę. Oczywiście bratanek wielokrotnie próbował zdjąć żelazne opancerzenie, które zdawało się przylegać do ciała właściciela, udało mu się w końcu nie lada trudem to zrobić, lecz wtedy zaczynał się dusić, bez większego powodu. Jako że, nie był głupi zorientował się, że ma to związek z przeklętym pancerzem. Wojna trwała a głodni krwi orkowie wgryzali się w królestwo drowów. W końcu i Turier zginął a bratanek pozostał ostatnim z rodu. Pewnej chłodnej, zimowej nocy do jego posiadłości, której był panem i jedynym właścicielem, wtargnął patrol orków. Chłopak nie wiedział co zrobić, w życiu nie walczył, widząc jednak, że jego koniec jest bliski, wpadł w obłęd, chwycił za miecz trzymany przez stojąca pustą zbroję i wyciął w pień wszystkich, którzy go tej nocy naszli. Następnie rozpruł ciała przeciwników i rozsmarował ich krew na swojej zbroi. Śmierć bratanka nie jest do końca znana, wielu jednak mówi, że umarł tuż przed zakończeniem wojny wraz ze zbroją został pochowany gdzieś na granicy ówczesnych walczących ze sobą państw.