TaL

[Pelios]

Braterstwo

Góry północne, niewielu miało okazję przebrnąć na ich drugą stronę, by ujrzeć północne granice Sorii. Wysokie ośnieżone szczyty zazwyczaj schowane w chmurach, zdradzieckie przełęcze i groźne rozstępy. Te mroźne tereny odstraszały już nie jednego poszukiwacza przygód.
Jednak to właśnie u podnóża tych gór znajdowała się wioska pewnego plemienia orków. Wbudowana w kamienną ścianę, stanowiła doskonałą obronę przed wszelkimi górskimi stworzeniami.
Wioska owa zwała się Gurk'Haa. Nie należała do specjalnie pokaźnych i przeludnionych, jej architektura była jednak całkiem oryginalna. Wszelkie domostwa i budynki wbudowane były w skałę, na różnych poziomach. Nie posiadała tuneli jak zwykli to robić krasnoludy, rozciągała się na powierzchni pionowej kamiennej ściany.
Przy ziemi otaczała ją czterometrowa ściana, wykonana z kamiennych bloków o rozmiarach jeden na dwa na jeden metry każdy. Przed bramą wykonaną, o dziwo z drewna. Właśnie zamykała się gdy dwójka orków odeszła kilka metrów od niej.
Jeden z nich, Umar-han, był uczniem miejscowego Szamana. Od niego to dostał zlecenie, przyniesienia pewnych roślin. Mistrz jego miewał różne zachcianki, teraz jednak argumentował swój pomysł chęcią sprawdzenia swego ucznia. Zioła, których potrzebował rosły głęboko w górach. Umar-han, nie znał dobrze okolic, rzadko kiedy opuszczał wioskę, wiedział jednak, iż musi udać się na polanę zwaną przez współplemieńców Tarauk. Tam miały rosnąć kwiaty Nishifal o pomarańczowych płatkach. Ich to miał zebrać tuzin.
Towarzyszyć mu miał jego własny brat. KorGret jako obeznany w okolicznych terenach, doskonale wiedział gdzie znajduje się owa polana. Było to dziwne miejsce, pomimo mrozu i śnieżyc, tam zawsze rosła zielona trawa, roślinność kwitła bez przeszkód, zaś drzewa obradzały w owoce. Tak jakby polana Tarauk odgrodzona była od Śnieżnych Gór niewidzialną barierą.
KorGret był tam jeno raz ze swym ojcem, pamiętał jednak, że okolice były to niebezpieczne.
Pierwszym etapem podróży miała być przełęcz, znajdująca się zaledwie kilkaset metrów od Gurk'Haa. Dopiero po jej przebyciu, bohaterowie mogliby rozpocząć właściwą podróż do polany Tarauk.

[Giw]

Umar-han rusza drogą przed siebie śmiało nie czekajac na brata

[MrTToban]

KorGret krzyczy na Umar-han "czekaj p....lo jak cie dorwe to ci nogi z d....y powyrywam poczekaj mam cie ochraniac a droga jest pelna niebezpieczenistw" i ruszyl biegiem by go dogonic

[Pelios]

KorGret nie musiał się nadto wysilać by dogonić swego brata, który już udał się droga na wschód.
Po zaledwie kilku minutach dwójka bohaterów dotarła do brzegu przełęczy. Wyglądała zaiste niesamowicie dla kogoś, kto byłby tu po raz pierwszy. Ta dwójka orków znała ją jednak dobrze. Wyglądała niczym szpara w górskiej ścianie o szerokości 40-50 metrów.
Liczne półki skalne wystawały z obu ścian przełęczy na najróżniejszych wysokościach. Śnieg zaścielał ziemię, która wznosiła się w górę pod lekkim kątem.

[MrTToban]

KorGret doganiajac brat zapytal go "czy wie dokladnie dokad chce podarzać?"

[Giw]

To proste to miejsce nazywa sie Tarauk. wiesz gdzie to jest ? mam nadzieję! a teraz w droge czas ucieka- powiedział Umar-han i ruszył wąwozem

[MrTToban]

Tak odpowiedzial trochę zirytowany ork i ruszyl za bratem
"Co zamierzasz tam znaleźć? żebym tego przypadkiem nie zdeptał" mówiąc te słowa wybuchną gromkim śmiechem

[Giw]

Coś małego pomarańczowego i pachnacego co nazywa sie kwiatek wiec uważaj n co stajesz bracie odpowiedział brat

[MrTToban]

Zdziwiony KorGret odpowiedział "Pocóż mamy czegoś takiego szukać to się je? czy na potęcje dla twojego mistrza to jest?"

[Giw]

Jak to się ję to sie nie wstaje a jak wbijesz sobie kolec w noge to też zbyt szybko nie wstaniesz- odpowiedział już zdenerwowany Umar

[Pelios]

Umar zdał sobie sprawę, że tak naprawdę niewiele wie o kwiatach Nishifal. Widział kiedyś jak jego mistrz przyrządzał z nich jakiś wywar, nie wiedział jednak do czego mógł on służyć. Jedynym co usłyszał było, że kwiaty te są niezwykle rzadko spotykane i posiadają jakieś magiczne właściwości.
Dwójka orków wkroczyła do przełęczy. Zostawiając swe ślady na świeżym śniegu powoli pięli się pod lekkim kątem w górę. Przełęcz była wyjątkowo długa, kończyła się zaś istnym labiryntem skał z tego co pamiętał KorGret. Teraz jednak niemrawa mgła zakrywała obszar oddalony o więcej niż 50 metrów przed bohaterami.
Mgła nie była powszechna w tych okolicach, przynajmniej nie na takiej wysokości. Zdarzała się jednak raz na pewien czas. Ta nadeszła niespodziewanie szybko.

[MrTToban]

KorGret swym powarznym i stanowczym tonem zekł do swego brata "Miej sie na bacznosci bracie to moze byc mgła wielkiego i podstepnego nekromanty czajacego sie w tych gorach wiec uwarzaj" wypowiadając te słowa nie zwolnił kroku idąc dalej przed siebie. Po pewnej chwili gdy przetrawił to co rzekł zaczą się głośno śmiać.

[Giw]

Nie ma sensu tracić czasu mamy robotę do wykonania więc ruszaj tyłek szybciej nie mamy wieczności -odmrukną szaman i ruszył pospiesznie w głąb przełęczy

[MrTToban]

"Tylko tak nie szarżuj przez tą mgłe bo sie zgubisz i co wtedy zrobisz sam jeden. A ja bede musial sie tłumaczyć ojcu że cię zjadłem i obaj bedziemy mieli problem. Więc zwolnij i trzymaj się mnie" Powiedział te słowa już trochę rozbawiony nadgorliwością swojego brata ork i przyspieszył kroku

[Giw]

uważaj co mówisz bracie bo ci kamienie na głowę mogą spaść -odpowiedział

[MrTToban]

Patrząc w górę zadał troche zdziwionym glosem pytanie "O jakich kamieniach powiadasz, żadnych nie widzę?"
"A właściwie to ja hyba miałem prowadzić nie ty" Rzekł po chwili namysłu i wysuną się na prowadzenie jakrze skromnego orszaku, cały czas bacznie się rozglądając w dość nietypowej mgle.

[Giw]

To przestań patrzec na te skały bo ci ślina zaczyna łecieć i ruszajmy w drogę- odbił Umar

[MrTToban]

Otarłszy slinę z kacików ust ruszył w dalszą podróż ku nieznanemu, nie przejmując się słowami Umara.

[Pelios]

Mgła nasilała się z każdym krokiem. W końcu widoczność spadła do zaledwie kilku metrów, także Umar musiał trzymać się blisko brata, by nie stracić go z oczu. Bohaterowie nie widzieli już teraz nawet ścian przełęczy. Poruszali się niczym w białym świecie nicości.

Umar nagle poczuł dziwne dreszcze przebiegające wzdłuż kręgosłupa. Uczucie to przypominało mu chwile, gdy jego mistrz nawiązywał kontakty astralne z innymi planami egzystencji. Wzywał czasem istoty z tamtych równoległych światów, wiążąc ich swoją wolą. Za każdym razem gdy robił to przy Umarze, ten odczuwał właśnie takie uczucie.
Obaj bohaterowie zauważyli coś dziwnego. W gęstej mgle zaczynali dostrzegać jakby kształty. Nie były to jednak kształty znikające w otaczającej bieli po dostatecznym oddaleniu się od nich. Te wydawały się formować z samej mgły, by zniknąć po każdym mrugnięciu, czy odwróceniu wzroku w inną stronę.

[MrTToban]

Zaniepokojony korget dobył swojego miecza ot tak na wszelki wypadek. Jedno co go niepokoiło to to, że przed wejscie w tą mgłe, zażartował sobie. Może w tych górach, w tej przełęczy naprawdę żyje jakiś potężny mag który właśnie w tym momęcie odprawia swoje jakieś tam czary mary. KorGret nigdy nie lubił czarów dlatego chyba, że nigdy nie rozumiał tej całej magi. Własnie w takich momętach nawet najtwardszy ork odczuwa chwile zwątpienia w możliwości swojej broni przeciwko nieznanemu.
"Jednak ciężar broni w ręce od razu dodaje pewnosci" żekł do brata nie tak głośno jak miał to w zwyczaju robić zazwyczaj, wiedząc z czym ma doczynienia i jak ma się za to zabrać. W chwili obecnej był trochę zbity z tropu gdyż jest to jego pierwsze tak dziwne spotkanie z tak dziwnymi omamami wzrokowymi.
"Trzymaj się mnie" żekł "gdyż nie wiemy co może sięna nas czaić w tej mgle"
Pozbierawszy swojego ducha w ryzy zaczą być ostrożniejszy i bardziej wyczulony na chałasy dobiegające gdyż na wzroku nie mugł polegać. Idąc dalej karcił się w duchu jak mugł się tak głupio rozkleić.

[Giw]

Umar trymając się pleców brata powoli podąza za bratem

[Pelios]

Obaj bohaterowie poczęli słyszeć dziwne szepty. Nie rozumieli ich jednak, wydawały się bełkotem, lub nieznanym im językiem.
Nagle około 2 metrów przed prowadzącym KorGretem jeden z mglistych kształtów stał się wyraźniejszy. Ukazała się orkom biała bezkształtna postać. Jej kontury cały czas falowały, nie posiadała ramion czy nóg, przynajmniej nie widocznych. Twarz składała się zaś jedynie z pustych otworów na oczy i usta. Te właśnie zaczęły się poruszać, nie wydobył sięjednak żaden dźwięk. Pojawił się jednak z sekundowym opóźnieniem. Głos brzmiący niczym wiatr.
"Houlair galathia"

[MrTToban]

Wybity z równowagi KorGret nie wiedział jak ma zareagować na takie spotkanie. Jednak w chwili gdy owa eteryczna postać przemuwiła on zamiast bełkotu tego czegoś usłyszał głos swego ojca, ojca którego wielce szanował i można żec wyznawał. Głos żekł do niego "Atakuj zanim ktoś albo coś cię zaatakuje. Zabij zanim ktoś albo coś cię zabije."
KorGret posłuchał tej rady w chwili kiedy ta postać skończyła swą krótką acz żeczową wypowieć KorGret zucił się w jej stronę z głośnym rykiem furi, z obnarzonym mieczem i nie przejmując się konsekwęcjami cią w miejscu gdzie to ów coś powinno się znajdować.

[Giw]

Umar postanowił wykorzystać swoje nauki sprzed wyprawy i zaczyna mówić słowa swojego najmocniejszego czaru jaki poznał

[Pelios]

Krzyk KorGreta przeszedł echem po całej przełęczy. Miecz jego trafił dokładnie w głowę widmowej postaci. Przeszedł bez najmniejszego oporu, nie zostawiając na "przeciwniku" najmniejszego śladu. Mgliste kontury nawet się nie poruszyły.
Drugi z braci dokończył inkantację. Metr przed szamanem nagle pojawił się ork, podobnej do KorGreta postury, posiadający jednak mniejsze mięśnie i jednoręczny, długi miecz. Ork odziany był w przepaskę biodrową i posiadał wyraz twarzy charakterystyczny dla dzikiej, bezrozumnej odmiany tej rasy.