Znalezionych wyników: 6138

Pyton złagodniał na starość, mógł dać Masterowi ostrzeżenie po starej znajomości, ale w ostatniej chwili wstrzymał rękę

Formuła forum nieco umarła, ponieważ rozgrywanie sesji trwało długo, ale sam system tu stworzony ma się dobrze, żyje i jest rozwijany nadal.

To było proste

Poproszę obrazek metalowca jadącego na jednorożcu.

Powerwolf jest śmieszny

. To znaczy, znam i lubię ich, ale nie umiem traktować ich poważnie. Cały czas mam wrażenie jakby każdy ich kawałek był parodią gatunku. Sons of Sanguinius na propsie

7/10

Ode mnie:

Trinity Site - Our Wealth

Czy kiedy słuchasz metalu który ma 19 tysięcy wyświetleń na YT to jesteś metal-hipsterem?

Pochwalę się:

https://lowcygier.pl/sprzet-akcesoria/biale-playstation-4-pro-god-of-war-day-one-edition-za-152910-zl-w-neonet/

jedzie do mnie właśnie kurierem PS4 Pro z nowym God of War.

Ktoś z TALowiczów ma konsolę? Jakieś tytuły warte polecenia?

Stara szkoła Kojota

Ej, mam jakiś rok opóźnienia, należy mi się nieco wyrozumiałości

Na pewno nie dam rady. 22-ego mam urodziny (!) i, że tak powiem, sporo innych rzeczy mam zaplanowane na ten weekend i jego okolice

Ja w sobotę powinienem dać radę. Nie wiem tylko jak z tą flachą, bo w niedzielę będę za kółkiem więc pewnie o charyzmie golemów będziemy (będę?) rozmawiać na trzeźwo

Olso:

Nikt nie był świadomy czyhających na bagnach niebezpieczeństw, co jaszczurzy tropiciel. Nawet dla kogoś, kto spędził w tym środowisku całe swoje życie, kilkudniowa wędrówka przez moczary mogła okazać się niełatwym i wyczerpującym zajęciem. Kto wie, może właśnie ta kłoda, spokojnie przepływająca przez muliste oczko wodne okaże się gigantycznym aligatorem? A to pnącze, które nerwowym ruchem przed sekundą podróżnik strzepnął z ramienia okaże się dusicielem – mięsożerną rośliną? Saar’tas wolał nie podejmować ryzyka. Był już zbyt blisko celu. Co prawda, ryzyko, iż tak daleko na północ od starej granicy napotka jora było niewielkie. Jeżeli już, to jako członka ludzkiej karawany handlowej. O ile bowiem było mu wiadome, jorza populacja w Millden wynosiła dokładnie zero sztuk. Co prawda pod nowymi rządami Imperium wewnętrzne waśnie pomiędzy jego obywatelami były niemile widziane przez władze i surowo karane, ale mimo wszystko żaden z tych cholernych szczurzych szkodników wolał nie zapuszczać się tak blisko rdzennych terytoriów rahów.

Bohater szybko opuścił błotnistą ścieżkę, którą podążał, wychodząc na brukowaną, kamienną drogę. Grunt tu widocznie był dość stabilny, by pozwolić sobie na podobne konstrukcje. Saar’tas wiedział z własnego doświadczenia, że im dalej na zachód, w stronę morza, tym grunt bardziej obniżał się, czyniąc znacznie niebezpieczniejszym. Tutaj zaś, blisko wschodniej granicy ziemia była bardziej łaskawa, cierpliwie znosząc na swoim grzbiecie nawet ogromne ciężary ludzkich miast.

Po blisko godzinie marszu w ciszy bohater ujrzał pierwsze zabudowania Millden. Wysoko ponad kryte strzechami z bagiennych traw domków wznosiła się kamienna korona wieżyczek strażnicy. Charakterystyczny, ludzki, zapach dało się wyczuć już z daleka. Jeżeli chciał wejść do środka, musiał trzymać się obranego kierunku. Odkąd miasteczko zostało otoczone ostrokołem, wejścia doń nieustannie przy dwóch bramach – wschodniej i zachodniej – pilnowało kilku strażników. Wejście nie wymagało specjalnych pozwoleń i zezwoleń, lecz bohater był świadomy, że przybywających z bagien rahów traktowano tu z pewną dozą ostrożności i pilnie kontrolowano wnoszone przez nich przedmioty.

* * *

Ciężko powiedzieć, co mogło wkurwiać bardziej. Czy był to przykry, ciężki zapach pociągowych zwierząt? Zepsuty oddech wyziewów z ludzkich sadyb? A może generalny hałas i rozgardiasz, jaki zawsze towarzyszył ludzkim miasteczkom? Pyzate, czerwone twarze handlarzy, pokryte kilkudniową warstwą kurzu ze szlaku? Zaniedbane, brzydkie kobiety? Zaiste, wybór był trudny. Finegr nie zdołał nawet przekroczyć granicy Millden by już wiedzieć, że mu się tam nie spodoba. Nawet należąc do rasy pogrążonej w wiecznej pielgrzymce koczowników, potrafił zachować pewne, elfie, standardy życia. Nie ulegało natomiast wątpliwości, iż Millden znacząco od nich odbiegało.

Bohater szybkim, pewnym krokiem zdołał w ciągu godziny marszu dogonić najbliższą karawanę. Składało się na nią sześć wozów krytych materiałowymi plandekami, zaprzężonymi w po dwa konie każda. Nie licząc woźniców, kręciło się wkoło sporo ludu, z czego część z nich była zaskakująco dobrze uzbrojona. Nie wiadomo było do końca, czy Millden było celem ich wędrówki – wozy jechały powoli, zostawiając głębokie ślady na trakcie, co świadczyło o ich pełnym załadunku, czy też może stanowiło jedynie przystanek w dłuższej drodze. Wydaje się jednak, że nie miało to dla bohatera większego znaczenia. Mógłby zaryzykować, że zdoła wskoczyć do któregoś wozu na chybił-trafił, licząc, że znajdzie w nich coś cennego. Niemniej jednak szanse, że zostanie zauważony przez któregoś z członków karawany były niemałe. Dzień był pogodny i jasny, a pojawienie się nowej nie-ludzkiej figury na trakcie zostało już zauważone. Póki co jednak nikt nie kwapił się ani do tego, by go powitać, ani by z nim rozmawiać. Ludzcy handlarze mieli, jak się zdaje, inne sprawy na głowie.

Tymczasem miasteczko zbliżało się z każdym kolejnym krokiem. Bystre elfie oczy szybko zorientowały się, że bohatera czeka zajęcie miejsca w długiej na strzelenie z łuku kolejce. Nawet nie licząc karawany, do której się „dokleił”, przez bramą do Millden piętrzyła się spora grupka ludzi, wozów oraz koni. Każdy zaś cierpliwie musiał odsłużyć swoje u strażników kontrolujących wpuszczanie wszystkich zainteresowanych.

Szlam i krew
Legenda Sarr’tasa i Finegra

Ostatnie lata przyniosły sporo zmian dla mieszkańców Millden. Najpierw tutejsze trakty i gościńce zadudniły od podkutych podeszw butów imperialnej piechoty. Zagony ciężkiego wojska w ciągu miesiąca zdołały dokonać tego, co nie udało się dekadom podjazdowej wojny z jorami – rozsypane i rozproszone plemiona jaszczuroludzi znalazły się pod jednym berłem jednego władcy. Nieliczne spośród tych najbardziej wojowniczych zostały pokonane w otwartym boju. Inne, bardziej trzeźwo spoglądające na świat, zgodziły się na pewne ustępstwa we własnej wolności kosztem możliwości zachowania dawnych wierzeń i obyczajów. Imperium nigdy nie chciało władać rahami. Po cóż potężnemu imperatorowi tacy obywatele? Imperium potrzebowało bagien, oceanu oraz wszystkiego, co się z nimi wiązało. Wojskowi inżynierowie w ciągu najbliższych lat pokryli bagna siecią dróg, traktów oraz drewnianych mostów stawianych na wysokich palach. Ludzie, wygrawszy jedną wojnę, natychmiast wypowiedzieli drugą, skierowaną przeciwko naturze. Z korzyścią dla Millden i jego populacji. Malutka kamienna strażnica wraz z otaczającymi ją domkami, leżąc w dość ważnym strategicznie i geograficznie miejscu, właściwie z dnia na dzień stała się centrum, z którego towary równym i wartkim strumieniem płynęły zarówno w stronę cywilizowanego świata jak i z niego – ku podmokłym ostępom dziczy. Fortuny powstawały równie szybko, co upadały. Nie brakowało zaś awanturniczych, odważnych dusz gotowych osiedlać się w tej okolicy oraz prowadzić własne juczne karawany z towarami. Millden zaś rozrastało się, niczym spragniona wilgoci gąbka chłonąc ludność, towary oraz idee. Domki rosły jak grzyby po deszczu, a malutka, kamienna strażnica dorobiła się nowych dwóch wieżyczek. Miasteczko otoczono ostrokołem, zaś wojskowy garnizon z pięciu żołdaków zesłanych tu głównie za karę stał się pełnoprawną jednostką wojskową, gotową bronić okolicy nie tylko przed co bardziej agresywnymi rahami, co zwykłymi rabusiami i maruderami.

* * *

Wszystkie te informacje były znane Sarr’tasowi. Młody, spragniony wiedzy rah nie raz i nie dwa, jako przewodnik, zapuszczał się w te rejony. Łowcy z jego plemienia również od czasu do czasu trafiali do Millden by handlować swoją zdobyczą w zamian za jakże pożądane , ludzkie wyroby. Plemię bohatera należało bowiem do tych bardziej postępowych. Położone o niecałe dwa dni drogi od granicy z Imperium świadome było bowiem zarówno zagrożeń płynących ze strony ludzi, jak i korzyści związanych ze współpracą z nimi. I choć używanie stalowych narzędzi było początkowo traktowane ze sporą dozą nieufności, a polowanie na zwierzynę w celach handlowych, a nie tylko na potrzeby zaspokojenia własnego głodu starszyzna uznawała za świętokradztwo – potrzeby większości przeważyły. Plemię, aby przetrwać, musiało się nauczyć współpracować z ludźmi. Tym właśnie miał się tego dnia zająć Sarr’tas. Z polecenia starszego wioski kierował się właśnie bagienną ścieżką pośród wysokich, ponad dwumetrowych traw w stronę Millden. Miał tam na rynku spotkać się z człekiem imieniem Dunnwat. Ciężki, skórzany tobół, który dźwigał bohater na plecach wyładowany był ziołami oraz innymi towarami, które miał mu dostarczyć. Była to zapłata za zakupiony na kredyt zestaw stalowych narzędzi z których plemię Sarr’tasa korzystało już od niecałego miesiąca. Teraz zaś przyszła pora obiecanej zapłaty. Starszy wioski wiedział, jak bardzo bohater lubi wyprawy pośród ludzi, więc pozwolił mu tym razem sfinalizować zapłatę za otrzymany towar. Po dniu wędrówki, Sarr’tas znajdował się jakąś godzinę drogi od Millden i wszystko zwiastowało, że dotrze tam bez większych problemów.

* * *

Nie można natomiast rzec, że Finegr znalazł się w okolicach Millden, ponieważ tego pragnął. Bez wątpienia bowiem sama mieścina, jak i związana z nią historia pozostawały krwawemu elfowi jak najbardziej obojętne. Komunę Finegra rzucił w te rejony bowiem los… los, oraz szlachecki nakaz opuszczenia ostatniego miasta, w którym zagościli na dłużej. Ktoś w końcu dodał dwa do dwóch, że fala drobnych kradzieży, jaka się przezeń przetoczyła to nie jest efekt pojawienia się gildii złodziei, lecz karawany elfów rozbitej u podnóża miejskich murów. A gdy do głosu doszły, jakże liczne w ludzkich społeczeństwach, rasowe uprzedzenia i stereotypy, na efekty nie trzeba było długo czekać. I nie ma dla naszej historii większego znaczenia, że w tym wypadku owe uprzedzenia i stereotypy okazały się być prawdziwe.

Karawana ruszyła więc na zachód, ku bagnom. Ciągnący się na wiele strzeleń z łuku korowód wozów porusza się jednakże powoli, a jego możliwości manewru pozostają silnie ograniczone. Zwyczajem jest zatem, że niezależnie od wozów, we wszystkich kierunkach karawana wysyła również zwiadowców – elfy, których zadaniem jest zbieranie informacji o okolicy, przez którą karawana wędruje. Nie inaczej było tym razem. Finegrowi powiedziano, gdzie planowany jest najbliższy postój komuny oraz przewidywany kierunek dalszego marszu tak, aby nawet po dłuższym odłączeniu był w stanie ją odnaleźć. Sam bohater miał zaś w sercu jedynie jedną misję – być oczami i uszami swojej społeczności. Jeżeli zauważyłby miejsce, w którym mogłaby ona osiąść na dłużej, miał o tym niezwłocznie donieść swoim starszym. W takich oto okolicznościach los rzucił go w okolice Millden. Wyładowane dobrami kolumny widział już z daleka. Na długo przed tym, gdy – idąc brukowaną, stałą drogą – dostrzegł pierwsze smużki dymów unoszących się z kominów ponad miasteczko. Tu kończyło się Imperium, a zaczynała dzicz. Finegr nie mógł wyobrazić sobie lepszego miejsca do rozpytania się o okolicy i zebrania paru wartych powtórzenia plotek. O ile, rzecz jasna, tutejsi nie będą mieli nic przeciwko obecności czerwonego elfa w okolicy.

[...]

...ale wiecie, że mój post w temacie ze żmiją był tylko żartem?

Nie było moją intencją ponownie rozpoczynać tej dyskusji

hmmm... a ta żmija ma charyzmę!