Wygląd fizyczny: Ciemność, ta wszechogarniająca ciemność nie przeszkadzała im. Siedzieli cicho wokół siebie spoglądając, po kątach ponurego pomieszczenia. Nagle wstał jeden. Zdjął kaptur, odsłaniając ciemną twarz. Białe włosy jakby połyskiwały w ciemnościach. Sięgając do szyi zasłaniały długie uszy, a zaczesane na lewą stronę skrywały pod sobą tajemnice. Jednak oni wiedzieli co tam ukrywa ta szczupła postać. Oni znali ją dobrze, wiedzieli że kryje tam swą słabość, swój jedyny upadek. Ranę jaką otrzymał podczas pierwszej walki… o życie, czy wolność. Postać nie miała więcej niż metr i centymetrów 80, lecz w tej chwili każdy patrzył na nią. To była jego chwila.
- kto to? – zapytał jeden 23
- Podążam niczym wiatr po ziemi.
Jestem jednym pośród wielu cieni.
Krew, cierpienie, smutek i łzy to me przeznaczenie,
Jam jest Syriusz mroczne wspomnienie.
Przeszłość i opis: Miejsce, gdzie światło nie dochodzi. To powiedzenie straciło sens w tych okolicach. Mowa tu bowiem o kraju mrocznych elfów, smutnym i melancholijnym, jednak oni mroczne elfy znaleźli tu sens życia. Schronienie przed światem. Małe nie zauważalne punkty przez zwykłego śmiertelnika poruszały się po tych terenach jakby znały swój kraj na pamięć, a wśród całego tego motłochu stał dom, taki sam jak inne obok. Jednak nie każdego mieszkańca, czekał los właścicieli tego mrocznego schronienia.
***
To stało się tak niedawno. Jednak te niewidzialne rany nie chcą się zabliźnić, ciągle pozostają nietknięte. Ich twarze wciąż powracają w snach… przynajmniej wtedy mogę na nich popatrzeć. Dobrze, więc zacznę. Wszystko rozpoczęło…nie…wszystko zmieniło się, gdy przyjęli mnie do gildii Krwawych Braci. Wtedy jeszcze byłem krzepem, jak każdy nowo nabyty. Nazwy jakimi odznaczali swych członków, tworzyły wiele emocji, jednak to treningi jakie wciąż musiałem przechodzić tak naprawdę mnie dręczyły. Nie minął rok jak awansowałem. Stałem się cieniem. Zrozumiałem wtedy to co mi mówili, że w tej gildii awansuje się całe życie. I nadszedł ten dzień, gdy dostać miałem swą pierwszą misję. Mistrz wezwał mnie osobiście. Nie wiedziałem jaki miało to sens. Wręczyć kopertę mógł mi każdy, więc dlaczego akurat fatygował się ktoś tak ważny jak on? Nie rozwodząc się dłużej na ten temat, usłuchałem rad mistrza i otworzyłem ją w omówionym miejscu. Lecz coś poszło nie tak…przynajmniej wtedy mi się tak zdawało. Treść listu (zapomniana przeze mnie w tej chwili), wzywała mnie do rodzinnego miasta i głosiła śmierć mych rodziców. Usłuchałem, licząc się z tym, że na misje wyznaczyli mi tydzień miałem, więc trochę czasu. Podróż nie trwała długo, nie znałem pory przyjazdu, nie to się dla mnie liczyło. Podążyłem znaną mi drogą do swego domu. Na dworze, czy w ogrodzie nie było nikogo, dlatego, więc postanowiłem wejść. Coś mnie wtedy onieśmielało, wciąż czułem się niepewnie. Przecież to był mój dom… jednak taki inny. Powoli i ostrożnie przekroczyłem próg.
- kim jesteś!? – tyle usłyszałem na początek.
- Pan tego domu, Syriuszem zwany.
- O panicz przybył, jużeśmy myśleli po pogrzebie, że panicz nigdy się nie zjawi.- powiedział wyłaniający się z konta otyły drow.
- Witaj Wazimirze, miłe powitanie, nie powiem. Dawno odbył się pogrzeb.
- Przedwczoraj, jeśli mnie pamięć nie myli. Dziwne, że panicz nie przybył. Zawsze mnie się wydawało, że miłością darzy panicz zmarłych rodziców. Ale ja tylko głupi sługa, cóż ja mogę wiedzieć o miłości szlachetnych.
- Nie wiedziałem, że odeszli. Jak zmarli? Nie powiesz mi chyba, że na stare lata.
- Gdzieżbym śmiał zmarłych obrażać. Jak zmarli to ja nie wiem, jednak nie mieli żadnych blizn. Coś jakby otruci… a nie zaraz. Na lewych rękach, jak by takie kwadratowe klepsydry, czy trójkąty, a może… paniczu, co… co się stało.
Upadłem, prawda zbyt bolała. Klepsydry, jak twierdził Wazimir, były znakiem mej gildii. Tak znaczyli swe ofiary. Jak mogli mi to zrobić? Wciąż zadaje sobie to pytanie. Czy oni nie mieli żadnych zasad. Złość jaka narastała we mnie kazała mi wybiec. Znaleźć i zamordować całą gildię. Chociaż było to nierealne… wybiegłem. Ktoś przy drzwiach złapał mnie za ramię. Wyrwałem się, a on tam stał. Znów zaszczycił mnie swą obecnością. Nie wiedziałem czy bawiła go moja obecność czy czół się źle… nie to było nie możliwe.
- Słuchaj Syriuszu, nie miałeś dostać tego listu. – powiedział nagle.
- Dlaczego… dlaczego to…- tyle wypowiedziałem przez łzy. Tak, płakałem, chociaż nie byłem z tego dumny.
- Jak myślisz, czym się zajmujemy? Zabijamy dla pieniędzy. Wież ile zapłacili nam za twoich rodziców. Nie wiń nas za to. My tylko wykonujemy za kogoś czarną robotę. Poszukaj lepiej tego kto nam to zlecił. Możemy ci w tym pomóc… słuchaj znasz się na fachu. Nie skreślaj nas tylko dlatego, że padło na twoich rodziców. Myślisz, że jesteś jedyny? Jeśli tak to się mylisz. To jest świat on nie ma zasad, gdybyś został u nas zabił byś wiele rodziców, braci, sióstr i dzieci. Pożuć rozpacz i wracaj do misji.
- Nigdy, zemszczę się! Na tobie, na was wszystkich.
- Jak śmiesz tak mówić! Przeproś w tej chwili– powiedział milczący ciągle towarzysz Mistrza.
- Zamknij się, i nie rozkazuj mi. Znajdę was… wkrótce. Nastanie dzień mej zemsty i wtedy pożałujecie…- „dopiero wtedy” pomyślałem, po czym uciekłem. Ten jeden, pierwszy raz. Uciekłem jak nigdy przedtem.
- Pozwolisz mu uciec mistrzu- powiedział małomówny drow
- Tak, przyda nam się godny przeciwnik- odpowiedział.
Profesja: Złodziej
DOŚWIADCZENIE Aktualne: 30
Ogólne: 1180
ATRYBUTY
Nazwa / Wartość / Stopień
Zwinność.....: 24 / 7
Siła..............: 8 / 2
Kondycja.....: 10 / 3
Percepcja....: 17 / 5
Inteligencja.: 13 / 4
Charyzma....: 11 / 3
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Możesz ściągać załączniki na tym forum
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Statystyki
Rejestracja
Zaloguj
Talkomiks
Facebook
Polecamy
Toplisty
