Imię Bohatera: Eldaron Isiriel Numilien (nan Galash Etardanh)
Rasa: Srebrny Elf
Wygląd Fizyczny: Rosły (185 cm), lecz smukły elf o pełnych, spokojnych brązowo-zielonych oczach. Po przybyciu do Sorii średniej długości włosy spinane złotym pierścieniem przybrały srebrno-szary kolor. Jego siła nie dorównuje sprytowi i zwinności, więc mięśnie delikatnie zarysowują się na ramionach i reszcie ciała. Dystyngowany, pamięta o swym pochodzeniu porusza się płynnie.
Przeszłość i opis:
----------------------
Eldaron Isiriel Numilien urodzony w roku 3118.
Jedyny syn Eldarona Ælain Numilien oraz Alavean Elenfëa.
Eldaron wraz z rodziną przybył na wyspę Thrion w roku 3282 zza Oceanu Thriońskiego, z okrytej tajemnicą wyspy zwanej Galash Etardanh. Przez lata, z pomocą ojca, kształcony za Wielką Wodą elf stopniowo zdobywał uznanie i szacunek w plemieniu Ëarów Północnych. W końcu, po zagadkowej śmierci ówczesnego przywódcy Eldaron przejął władzę nad północną częścią wyspy i rozpoczął starania o zjednoczenie jej całej pod jedną koroną. W pięć lat później, w skutek trwożących rozprężeń wewnętrznych, jedno z czterech pozostałych plemion – Ëarowie Zachodni - oddało się pod władzę „Pana na Morzu” jak już wtedy zwano przybysza z dalekich lądów. W ten sposób potomek rodu Numilien stał się władcą większości wybrzeża na wyspie. To dało mu do pomyślenia. Jeżeli plemiona z niewielkim, bądź zupełnie bez dostępu do wody, mimo nawoływań ludu, nie chcą się połączyć w jedno, silne państwo, to należy ich do tego zmusić odcinając od morza i od siebie samych. Nastąpił wielki pobór do wojska, kucie broni i hodowanie bojowych rumaków, jednak żadne z owych poczynań nie uszło uwadze przeciwników. Ëarowie Centralni, Wschodni oraz niewielkie Księstwo Orvanionu sprzymierzyli się przeciw przyszłemu najeźdźcy. Już w rok później granice były najeżone pikami potrojonej liczby strażników, a garnizony zapełnione Oddziałami Prewencyjnymi Księstwa Orvanionu. Wszyscy czekali na ruch Eldarona, ale „Pan na Morzu” nie miał zamiaru kusić nieszczęścia i jedynie podsunął swe armie do fortec granicznych, gdzie miały przeczekać burzę, bądź, w razie napaści, chronić państwo. Czas już był wykorzystać nadany mu przydomek. Za radą Zarządcy prowincji Ebbehlathr (dawnej centralnej ziemi plemienia Ëarów Zachodnich) w tajemnicy zgromadził wielką flotę na północy i południu. Rankiem , w dniu przesilenia letniego, a był to rok 3295, wielka flotylla licząca około trzystu pięćdziesięciu statków wpłynęła na wody Księstwa Orvanionu. Państwo owe wyczerpane zbrojeniami i zmuszone do pilnowania granic lądowych oddało pas przybrzeżny niemalże bez walki i wpuściło napastników wgłąb państwa. W tym samym czasie dwie floty liczące po dwieście pięćdziesiąt okrętów wpłynęły na przestrzeń wodną Ëarów Wschodnich, również zdobywając część ich wybrzeża. Po walkach trwających niespełna trzy miesiące wszystkie porty należały już do Eldarona, a po kolejnym miesiącu nie było już przystani, czy rybackiej łódki będącej pod kontrolą państwa innego niż plemię Ëarów Północnych. Na przełomie jesieni i zimy roku 3295 tereny Księstwa Orvanionu zostały wcielone przez Władcę Zjednoczonych Prowincji Zachodu do jego państwa. W związku z zaistniałą sytuacją zaufani radzili mu ogłosić swe terytoria Królestwem, jednak on odpowiedział krótko: „Może ziemi starczy, lecz dokonań zbyt mało”. Zatem wszystkie zdobyte przez niego terytoria ochrzczone zostały mianem Arcyksięstwa Asëar, czyli inaczej Arcyksięstwa Ëarów.
W latach 3296-3329 Eldaron skupił się na podboju ziem Ëarów Wschodnich i Ëarów Centralnych, do których to wcześniej uciekł Książe Orvanionu wraz z rodziną, wysokimi urzędnikami i świtą. Rok 3330 przyniósł niesłychane wieści. Po tym jak Arcyksiąże na dobre pokonał przywódcę Ëarów Centralnych, którzy już jako jedyni stawiali mu opór, w swej łaskawości zachował ich władcę wraz z rodziną przy życiu. Dopiero jesienią tegoż samego roku cała zadziwiająca okoliczność wyjaśniła się – Eldaron poślubia córkę Achdera Młodszego, Miriel.
Miriel była urodziwą, czarnowłosą elfką, przez, którą to, między innymi, plemię Ëarów Zachodnich stało się na tyle słabe wewnętrznie iż jego członkowie postanowili przyłączyć się do plemienia północnego tworząc teraz razem z nim główny człon Arcyksięstwa Asëar.
Lata 3331-3357 władze Arcyksięstwa, a tym samym całej wyspy Thrion, przeznaczyły na umacnianie kontroli państwa nad wodami dookoła wysp i kontynentu. Sztuka szkutnicza, w której udoskonalaniu bardzo znaczący udział wziął sam Eldaron stała się głównym przedmiotem handlu Asëar. W roku 3342 wyroby szkutnicze z Arcyksięstwa były 1/3 wszystkich statków pływających po wodach dokoła kontynentu, natomiast pięć lat później – w roku 3347 – była to już połowa. Handel rozwijał się coraz bardziej, jednak Eldaron nadal był władcą jednego z wielu księstw w okolicy, a nie to było jego celem.
W roku 3353 znaczna część dochodów z handlu przeznaczana była na zbrojenia. Położenie wyspy pozwalało Arcyksięciu ukryć swe przygotowania przed innymi państwami. Kampania była już przygotowywana. Numilien postawił śmiały cel – zajęcie całego wybrzeża od gór na zachodzie, do puszczy znajdującej się na wschodzie. Miało to nadać Arcyksięstwu Asëar miano Cesarstwa, a na dodatek państwa kontynentu miały stać się od niego zależne. Na wiosnę roku 3358 w stronę niedalekiej wyspy Rioth wypłynęły dwie floty. Jedna – teoretycznie handlowa, przygotowana do szybkiego przygotowania bojowego tuż przy wyspie, druga zaś – eskorta, która miała osłaniać większą, gdy ta będzie się uzbrajać. Na dwa tygodnie później flota dobiła do wyspy, której mieszkańcy powitali ją, łamiąc wszelakie względy bezpieczeństwa i odsyłając straż będąc pewnymi iż ze strony Arcyksięstwa nic im nie grozi. Port w Siniath Brun, wraz z całym miastem, został zdobyty jeszcze tego samego dnia, jednak Księstwu Rioth przewodził wówczas mądrzejszy władca niźli pochopni przywódcy plemień Ëarów Wschodnich i Centralnych. Książe owy – Teleroth nan Evershal – zamiast prędko zbierać rozrzuconych dokoła żołnierzy, lub posyłać na pewną śmierć niewyszkolonych jeszcze młodziaków pozwolił zająć miasto i ufortyfikować się w nim zbierając tymczasem większe siły na południu. Eldaron nie czekał jednak, aż Rioth będzie zdolne się bronić i posłał flotę dalej, wschodnim brzegiem wyspy zajmując coraz większe ziemskie połacie i dając żołnierzom w Siniath Brun więcej czasu na przygotowanie się do dalszej ekspansji wgłąb lądu. W połowie lata tego samego roku flota zdobyła już prawie całe nabrzeże z wyjątkiem portu w Telirac – stolicy Księstwa Rioth. Armia posuwała się coraz dalej z łatwością odpierając desperackie ataki nielicznych oddziałów naprędce zebranych z pobliskich wiosek. Dowództwo czekało na rozkaz, jednak nawet po jego otrzymaniu było zmuszone oczekiwać przybycia armii z lądu – ostateczny atak na miasto miał zostać przeprowadzony zarówno z ziemi jak i z morza. Teleroth w porę przewidział manewr zaplanowany przez Eldarona i zaatakował armią zgromadzoną pod stolicą za ostatnie środki Księstwa wyczerpanego wojną, wiedząc iż w walce na wodzie nie miałby szans, ponieważ flotylla stojąca w pogotowiu była większa od tej z Rioth ponad trzy razy. Bitwa zapewne trwałaby długo i jej wynik nie byłby znany do końca, gdyby nie to, że armia Riothska zastała szeregi Arcyksięstwa tuż przy bramach miasta, przez co część żołnierzy została za murami skazana na łaskę bądź niełaskę floty z Thrion.
W czas podbicia kolejnej wyspy państwa kontynentu zdały sobie sprawę z tego, że Arcyksięstwo Asëar może w przyszłości stać się niebezpieczne. Na przełomie lat 3358-3359 zebrali się przywódcy plemion elfickich by obradować cóz począć z fantem jakim był Eldaron. Debaty trwały niemal tydzień, aż w końcu władcy kontynentu doszli do porozumienia – należało spisać zbiorowy pakt o nieagresji. Gdy posłaniec dotarł do Telirac wiadomośc poszła dalej wiele szybciej dzięki rozbudowanemu już wewnętrznemu systemowi przekazu informacji. Arcyksiąże zarządał pasa brzegowego wraz ze wszystkimi leżącymi na jego lini portami. Propozycja była oczywiście nie do przyjęcia, więc przystąpiono do renegocjacji i w ramach kompromisu zaoferowano mu dwa leżące najbliżej gór Tha miasteczka portowe – Daer Ringwe i Faila Othrond wraz z comiesięczną daniną w wysokości pięciu tysięcu sztuk złota z zastrzeżeniem iż nie wolno mu wprowadzić wojsk na teren kontynentu. Eldaron początkowo przystał na ową propozycję i w ten sposób uzyskał dwa nowe porty, które otworzyły mu drogę do państw Wielkiej Ziemii.
W roku 3360 niewielkie plemię elfickie założone przez pradziada Eldarona, trzymające pieczę nad Akademią Magii (również założoną przez wymienionego wcześniej elfa) chyliło się juz ku upadkowi z powodu słabej władzy wewnętrznej i wielkich długów zaciągniętych u bogatych sąsiadów. Władca Asëar przeznaczył środki zebrane z rocznej kontrybucji na wykupienie z długów Nethich i zakup górskiego pierścienia, który w całości znajdował się na ich ziemiach. Ulokowanie kwoty w wysokości półtorej miliona sztuk srebra na ziemiach kontynentu i wyglądająca na bezinteresowną pomoc jednemu z plemion zacieśniła związki między obiema stronami paktu.
Jednak Eldaron dobrze wiedział co robi. Wykupienie gór od zadłużonych po uszy Nethich dawało mu alibi dla dalszych poczynań w samym środku elfickich ziem. Elfowie uznający góry za niepotrzebną - bo nieurodzajną część terenu, a więc nie potrafili wykorzystać w pełni ich zalet. Z początku do swych włości na kontynencie posłał wyspiarskich budowniczych, którzy zbudowali wille ze wspaniałym widokiem na góry, jednak już w krótkim czasie pod przykrywką dostaw różnych drogocennych kruszców i materiałów z nich wykonanych do willi Arcyksięcia napływały dziesiątki krasnoludów, których potem nikt więcej nie widział. Jedynie sam „Pan na Morzu” wiedział co naprawdę dzieje się tuż pod nosem elfowych władców. Eldaron rozpoczął budowę potężnej fortecy w środku górskiego pierścienia, który najpierw musiał dokładnie podziurawić tunelami, przejściami, spichrzami, piewnicami, a nawet szerokimi, wykutymi w skale traktami nie ustępującymi tym ze stolicy wyspy Thrion. Kiedy zdolni krasnoludzcy górnicy przedarli się przez kamienne masywy ich oczom ukazał się drugi ląd, wielkie połacie ziemi ze wszystkich stron otoczone ośnieżonymi szczytami. Gdy wieść o tym odkryciu, które zresztą potwierdzało wcześniejsze przeczucie Eldarona, dotarły do Arcyksięcia ten zakazał kogokolwiek o tym powiadamiać, a jedynie wysyłał coraz większe ilości budowniczych, architektów, górników i rzemieślników niby to do pomocy w razie potrzeby, a w rzeczywistości do budowy ukrytego w górach miasta.
Gdy w roku 3367 wartość złota wciąż szła w górę proporcjonalnie do spadku jego ilości plemiona elfickie wystąpiły z prośbą o opuszczenie kontrybucji do dwóch tysięcy sztuk złota miesięcznie. Numilien chętnie przystał na owy apel, bo i przez siedem lat zgromadził z samej daniny pokaźną sumę czterystu dwudziestu tysięcy sztuk złota (w przeliczeniu – dziesięć i pół miliona sztuk srebra, a w tym wyjątkowym okresie wzrostu wartości złota, była to zawrotna liczba dwudziestu jeden milionów sztuk srebra), lecz w zamian zażądał zgody na wprowadzenie wojsk na ziemie kontynentu pod przykrywką potrzeb wojny przeciw Królestwu Thran, największemu krasnoludzkiemu państwu tamtych czasów. Arcyksiąże Asëar dostał przepustkę do bogactw Wielkiej Ziemii, a rozrzuceni po niej elfowie zyskali trzy tysiące sztuk złota miesięcznie – krótko mówiąc każdy dostał to co chciał.
Do czasu...
Plany Eldarona sięgały dalej jeszcze w przyszłość. Kiedy w roku 3367 na ziemie graniczące z elfami Wielkiego Lądu zostały wprowadzone wojska Arcyksięstwa nikt jeszcze nie podejrzewał jak wielki przewrót szykowany był przez władcę z wysp. Od razu po wyrażeniu zgody na militaryzację portów Daer Ringwe i Faila Othrond, Numilien wysłał poselstwo do Królestwa Thran z propozycją sojuszu wojskowego i przygotowania kampani przeciw elfowym armiom kontynentu. Krasnoludowie przyjęli propozycję skuszeni wysoką zapłatą, (jak można odczytać z ksiąg rachunkowych skarbu państwa była to suma 5.2 milionów sztuk srebra) więc rozpoczęli masowe zbrojenia i zbieranie wojsk. Elficcy przywódcy odkrywając gotowanie się krasnali do walki odebrali je jako dowód na wspaniały zmysł wojskowy wyspiarskiego Pana.
Rok 3369 okazał się jednak niezbyt szczęśliwy dla Arcyksięcia i jego planów. Wojska plemion kontynentu schwytały krasnoludzkiego posłańca niosącego wiadomość do Daer Ringwe, by później dostarczyć je Eldaronowi. Z posłannictwa wynikało iż „Pan na Morzu” wplątany jest w militarne działania przeciwko swym braciom Wielkiej Ziemii. We wściekłości z powodu dopuszczenia się zdrady ze strony sojusznika, ówczesny władca elfów wysokich – Merclohr – wyruszył na czele swych wojsk ku górom u stóp których ulokował swą siedzibę Numilien. Cóż to jednak było za rozczarowanie, kiedy zastał pałac opuszczony, bez wioski, którą zazwyczaj stawia się obok takich obiektów, czy w końcu bez służby. Nic. Pusto. Rozczarowanie i złość zmieniły się wkrótce w lęk. Gdzie, u licha, są te wszystkie zapasy, których tak wiele tu kierowano? Merclohr kazał wysłać zwiadowców wzdłuż górskich wzniesień. Kiedy jego ludzie wrócili bez żadnych informacji podjął decyzję o dokładniejszym zbadaniu szczytów rysujących się przed nimi. Kolejne grupy zwiadu ruszały krętymi ścieżkami wyżej i wyżej. Po miesiącu stacjonowania na ziemiach Arcyksięstwa jedna z grup w przerzedzonym składzie wróciła do obozu. Miesiąc oczekiwań zdał się jednak na coś. Wojska Eldarona ukryły się w górach. Reszta zwiadu została wymordowana. Merclohr wraz ze swą armią ruszył ku ukrytej kryjówce Arcyksięcia, nie znając jednak dokładnego jej położenia. On sam nie wrócił, zaś ci żołdacy, którzy ocaleli nigdy więcej nie wspominali o feralnej wyprawie.
Kiedy wieść o umieszczonej w górach fortecy dotarła do innych elfowych władców, zebrali się oni raz jeszcze by postanowić cóż należy zrobić. Nie była możliwą kampania w góry Ahradzkie, lecz czemu nie odebrać Numilienowi należących do niego portów? W rok później (tj. w 3370) zjednoczone armie elfickie przekroczyły już rzekę Allons Wschodnią w marszu na Daer Ringwe, jednak kiedy od miasta dzieliły ich tylko trzy dni marszu zostały zaskoczone przez wojowników krasnoludzkich. Choć elfowie zdołali wygrać bitwę i zmusić krasnoludy do wycofania się, to stracili znaczną część swych sił. Dopiero wtedy dowództwo zdało sobie sprawę z niewiedzy o liczebności garnizonu i ewentualnych stacjonujących w nim jednostkach. Zdecydowano o przejściu obok i postawieniu obozu na wschód i pomiędzy oboma portami. Obóz nazwano Gealb – róg (dziesiejsze miasto Gealbhan). Po zajęciu owej strategicznej pozycji morale wojsk kontynentu znacznie wzrosły, jednak po wysłaniu zwiadów ku poszczególnym wrogim metropoliom musiały one ulec spadkowi. Eldaron dysponował niemalże identyczną ilością żołnierzy oraz mógł liczyć na pomoc stacjonujących niedaleko wojsk krasnoludzkich. Dłuższy przemarsz przez ziemie należące do Arcyksięstwa był nierealny, tak samo jak podróż naokoło do Faila Othrond, więc jedną możliwością był atak na bliższe z miast, bądź odwrót. Znaczny wpływ wojowniczych elfów wysokich doprowadził do tego iż armie kontynentu ruszyły na Daer Ringwe mając szanse znacznie niższe niż przy wymarszu. Liczne ataki krasnoludów przeszkadzały im w dotarciu na miejsce, jednak w końcu stanęli przed murami jednego z miast Asëar. Jakież było to zaskoczenie, gdy na czele wrogiej armii ujrzeli samego Władcę z Wysp. Eldarona Isiriel Numilien – najpotężniejszego elfa jakiego nosiła dotąd ziemia. Choć bitwa zakończyła się przegraną elfowych plemion, a zwana później „Masakrą pod Daer Ringwe”, to jednak spokój miasta został znacznie zachwiany. Rozpoczęły się zamieszki, publiczne sprzeciwy, aż w końcu doszło do buntu, który krwawo stłumiono. Wojna zaczęła się wcześniej niż było to w planach. W roku 3373 sojusz Asëar –Thran odniósł pierwszy z większych sukcesów jakim było zajęcie Corbet i Chiaramedda - miast portowych leżących nad Allons, fortecy Aldhissla na granicy z Królestwem Thran oraz miasta Sithein strzegącego traktów ze zdobytych ziem. Mając już pozycję wylotową do innych miast rozsypanych po Wielkiej Ziemii Eldaron przyłączył terytoria na północ od rzeki do Arcyksięstwa Asëar, a te na południe oddał krasnoludom, po czym na nowo przystąpił do pokojowych rokowań z plemionami. W zamian za nieagresję ze swojej strony Numilien zażądał reszty portów należących do elfów – Earradal, Ambar Fennas oraz Lochain. Po spełnieniu owych żądań Eldaron ogłosił się Arcykrólem, a należące do niego tereny Arcykrólestwem Asëar.
Przez następne 370 lat polityka Arcykrólestwa była pokojowa. Nie następowały żadne odchylenia od ustalonych praw, żadnych złamanych paktów, żadnych wywołanych wojen. Nie spodziewano się jednak iż zdarzyć się może coś tak strasznego jak zdarzyło się wówczas...
W roku 3743 korsarze zajęli Hyrarya Serni – drugie co do wielkości miasto na Thrion. Panoszące się po wyspie hordy piratów siały postrach i śmierć gdziekolwiek postawiły swą stopę. Złupione miasto stało się przestrogą dla mieszkańcow Asëar, a w szczególności dla tych na samej Thrion. Przed ekspansją w głąb lądu chroniła wyspę jedynie stolica Arcykrólestwa – Lanthir. Choć przez lata 3744-3745 udawało się skutecznie odpierać ataki wrogów, to jednak w końcu oponenci osiągneli swój cel – otoczyli broniące się elfy. Lanthir oblegane było przez siedem miesięcy, gdy wiosną roku 3746 morscy wojownicy nocą wdarli się do stolicy i ograbili ją. Na szczęście Eldaronowi i jego ludziom udało się utrzymać pałac oraz skarbiec i dzieła sztuki.
Mimo ostatecznemu zwycięstwu nad piratami wyspą zaczęły targać wewnętrzne konflikty. Ciśnięta głodem, niezadowolona ludność stanęła przeciwko władzom i Arcykról zmuszony był opuścić Thrion. Choć Numilien nie był w stanie powrócić do stolicy pozostał wpływową osobistością, bacząc na poddane mu armie i skarbiec, którym zarządzał. Wkrótce wyspa dostała się w ręce buntowników, a za przyczółek władca obrał sobie Rioth, gdzie mógł szukać wsparcia w tamtejszej akademii. Nie spodziewając się ataku z wewnątrz większość wojsk stacjonowało na kontynencie, a jedynie niewielka ich część pozostała na wyspach. Wkrótce zbuntowana cizba przeniknęła i na Rioth, przez co Eldaron musiał szukać schronienia w jednym ze swych portów na kontynencie. Silna flota, która mogła się w spokoju rozwijać przez wiele lat oddzieliła wyspy od miejsca, w którym znajdował się Arcykról i utrzymywały pokój w miastach przez niego zarządzanych.
Rok 3817 pozwolił Eldaronowi znów rozwinąć skrzydła. Ciągle jako największego z władców elfickich zaproszono go na debatę w Svartberg dotyczącą rosnącego w siłę Uratu. Po wielu dniach obrad, które nie obyły się i bez kłótni, Isiriel i jego stronnictwo przeforsowało idee silnego, zjednoczonego państwa. Plemiona kontynentu wspomogły go swymi wojskami w walce o Rioth i Thrion. Wkrótce obie wyspy znów trafiły pod rządy dawnego pana, który teraz miał jeszcze śmielsze plany.
Jesienią roku 3818 większośc plemion elfickich oraz Arcykrólestwo Asëar złączyło się pod jedną koroną i jedną nazwą – Wielkie Cesarstwo Earion. Jego Cesarska Mość Wspaniały, Boski, Ogrom Wszelakiego Dobrobytu, Wiedzy i Genialności Definitywnie Nie Powszechnej Cesarz Earion, "Pan na Morzu", Władca Elficki Od Południa Po Północ, Z Zachodu Na Wschód, Respektowany Wśród Krasnoludów, Ludzi I Wszystkich Innych Ras, Patriarcha Magiczny Wyborowy Z Urodzenia, Nie Z Wyboru, Zwiastun Sprawiedliwości, Karząca Dłoń, Pan Na Ziemii I W Powietrzu, Syn Boski, Lord Nad Lordów, Król Nad Króli, Namiestnik Nad Namiestników, Sędzia Najwyższy Niekwestionowany, Pan Całkowity, Którego Słowo Niepodważalne, A Władza Wieczna, Dzierżący Ster Świata, Radość Wcielona, Królestwo Mądrości Wszelakiej, Brama Niebios, Archanioł Boży I Gniewu Ich Posłaniec, Wój nad Wojów, Władający Nad Zwierzętami, Głos Dobrobytu, Ostrze Piekielne, Książę Apokalipsy, Pan Czasu, Młot na Wroga, Grom Niebieski – Eldaron Isiriel Numilien, Trieare Na Aradrinos, Par'tri'cta Lae'rna Aradinos zasiadł na tronie w Aradzie, największego państwa w historii elfów. Na tronie Cesarstwa, którego waga jest nie do opisania.
Od roku 3827 Eldaron za pomocą swego doradcy i głownodowodzącego Tassilona Cuidhila rozpoczął wielką kampanię przeciwko elfom zamieszkującym puszczę Ithrion, którzy jeszcze opierali się Cesarstwu. Po długich walkach z wojskami z Ithrion puszcza wreszcie dostała się pod panowanie Aradu. Wkrótce Tassilon znacznie zbliżył się do Cesarza i stał się mu bliższy niż którykolwiek z poddanych mu żołdaków, czy urzędników. Oddelegowywany był do walk na południu, do większych rebelii, czy do rozsądzania wysoko postawionych. W końcu ze szczęśliwego związku narodził mu się syn – Tassilon Cuidhil Młodszy. Uszczęśliwiony generał wycofał się z życia publicznego, by zająć się dziecięciem. Niewiele później, bo w roku 3899, powitał następnego potomka – Carragha Cuidhila. W tym samym roku Cuidhil otrzymał z rąk Cesarza rentę, a jego dziatki trafiły pod patronat władcy. W trzy lata później zasłużony dowódca zginął z rąk rebelianckich partyzantów. Gdy po 15 latach od śmierci Tassilona na dziwną chorobę zapadł i umarł jego starszy syn, noszący imię po ojcu, Cesarz zdecydował o wyjęciu ostatniego potomka Cuidhilów spod opieki Kapłana Najwyższego i oddaniu go do elitarnej jednostki jaką była Gwardia Cesarska. Syn najbliższego człowieka Eldarona prowadził podobne działania do działań swego ojca – objął zarząd nad puszczą Ithrion, tłumił w niej słabnące z każdym tygodniem rebelie i wchłaniał rzesze elfów do Cesarstwa. Kiedy w roku 3999 wybuchło powstanie w Ellethos Carragh został oddelegowany na miejsce i w parę miesięcy później Cuidhil obejmuje stanowisko brannona Ellethos. W dwa lata później rebelia zostaje krwawo stłumiona, a na ziemiach Ellethos zapanowuje pokój. Dalsze losy syna Talissona Cuidhila stawały się coraz bliższe samemu Cesarzowi, który ujrzał w nim przyjaciela z dawnych lat. Od roku 4005 piastował on stanowisko Opiekuna Świętego Ogniska Cesarskiego, a 29 lat później został mianowany Crionnem Heru.
Wielkie Cesarstwo Earion stało się przyczółkiem kultury i sztuki elfickiej, wspaniałej historii wojskowości, siedzibą dla największych osobistości naszych czasów, przeciwwagą dla Cesarstwa Uratu. Wraz z każdym elfem jego siła rośnie, wraz z każdym człowiekiem formuje się jego potęga.
Jednak wkrótce sprawy przybrały zły obrót. Do Cesarstwa przybył starszy brat Eldarona, Thrulier. Przyjęty ze wszystkimi honorami zapragnął bogactw Earion. Sprytnie uwięził Carragha Cuidhila na czas potrzebny mu do zjednania sobie gwardii i objęcia władzy. Lud Cesarstwa w strachu przed sprawnymi jednostkami znanymi za czasów Cuidhila z okrucieństwa i bezwględności podporządkował się tyranowi pozwalając na wygnanie swego Cesarza.
Z pomocą szlachty Eldaron pozbierał się i postanowił poszukać swej szansy gdzieś, gdzie nie znają go jako władcy, gdzie nie tylko wyglądał na młodego, lecz młodszy poprostu był. Tam Gdzie Lata Płyną Inaczej, w tajemniczej krainie, która choć dziwna, to nie miała nic wspólnego ze znanymi mu państwami kontynentu i niedalekich wysp – do Sorii.
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Możesz ściągać załączniki na tym forum
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Statystyki
Rejestracja
Zaloguj
Talkomiks
Facebook
Polecamy
Toplisty
