TaL

[DarkLord]

Wyspy Zachodzącego Słońca
Opis krainy

Wyspy Zachodzącego Słońca to archipelag czternastu głównych wysp i pomniejszych atoli położonych na Morzu Imperialnym i ciągnących się od południowego wybrzeży Scytri aż po wielką wyspę Sacterrę. Wyspy stanowią kolebkę rasy jasczuroludzi Sca’Rah, która po dziś dzień zamieszkuje wiele plemion. Tubylcy niechętnie nastawieni są do nowo przybyłych, którzy w najlepszym razie mogą liczyć na chłodne przyjęcie, a w najgorszym, że zostaną złożeni w krwawych rytuałach w ofierze ku uciesze gadzich bogów. Wyspy pełne tajemnic i naturalnych bogactw, położone na skrzyżowaniu szlaków handlowych od setek lat przyciągają uwagę wielu śmiałków i awanturników. Polityczna próżnia sprawiła, że wyspy były doskonałą bazą wypadową dla piratów i przemytników z różnych stron świat. Na wyspy docierali: żeglarze z Imperium, kupcy z Erxen, orczy watażkowie z Ergu, piraci z miast państw Jaf’ardu, barbarzyńscy Nubowie, a nawet łupieżcy z dalekiego mroźnego Rimtalu. Gildie kupieckie starały się przeciwdziałać piractwu ustanawiając własne przyczółki i organizując flotę. Zdecydowanie najsilniejsze roszczenia do tych ziem wysunęło Imperium, które to siłą bądź napływem osadników podporządkowało sobie kilka wysp. Jednak pełne podporządkowanie wysp imperialnej administracji pozostaje w sferze marzeń. Archipelag z jednej strony pozostaje miejscem, gdzie króluje wolność i swoboda – wielki tygiel ras, kultur i religii. Zaś z drugiej strony Wyspy Zachodzącego Świata są największym rynkiem handlu niewolnikami na świecie. Kraina, w której bez trudu każdy może sięgnąć po sławę i bogactwo...

---

Wyspy Zachodzącego Słońca.png

Plik ściągnięto 330 raz(y) 12,17 KB

[DarkLord]

Historia

Przetłumaczone na latyński niejasne słowne podania Sca’Rah twierdzą, że Wyspy Zachodzącego Słońca stanowiły kiedyś jeden ląd będący domem wszystkich jaszczuroludzi. Stan ten utrzymywał się, dopóki bogowie Sca’Rah nie zwrócili się przeciwko sobie. Wojna w Niebiosach zakończyła strąceniem jednego z bóstw na ziemie z taką siłą, że rozerwała ląd na małe wyspy i powodując exodus jaszczuroludzi na wszystkie strony świata. Próbując tłumaczyć nazwę archipelagu na język latyński z prymitywnego języka Sca’Rah otrzymuję się “Strzaskane Gniazdo”. Ciężko stwierdzić czy jest to jedynie alegoryczna przypowieść jaszczuroludzi. Światło na tą sprawę rzucają kroniki Srebrnych Elfów z Lar'Dudanwal, które wspominają o wielkiej wyspie u wybrzeży Sorii i wielkiej magicznej katastrofie. Ciężko jednak stwierdzić, czy odnoszą się do Wysp Zachodzącego Słońca czy Sacterry...

Wyspy od wieków ściągały uwagę śmiałków ze wszystkich stron świata. Trudne warunki, obecność wrogo nastawionych jaszczuroludzi, a także konkurencje ze strony innych przybyszów uniemożliwiała powstanie osad. Świadczą o tym liczne ślady osadnictwa wielu kultur na terenie archipelagu, większość takich ośrodków prędzej czy później była niszczona albo porzucana. Wyspy stały się z czasem bazami wypadowymi dla wszelkiej maści piratów i przemytników.

W epoce pierwszego Cesarstwa jednoczącego ludy Sorii Wyspy Zachodzącego Słońca nie przyciągały większej uwagi. Od wieków Cesarstwo zmagało się z nieustającym zagrożeniem w postaci elfiego państwa (Sidhe) pod sztandarami Cailleachów, które próbowało zniewolić wszystkie ludy Sorii. Tysiąc lat przed proklamowaniem Imperium Doriańskiego sojusz ludzi pod sztandarem Cesarstwa i Krasnoludów z Gór Środka Świata pod wodzą Wybitnego Cesarza Asteriona wcielenia Aeisira ostatecznie zadał klęskę siłą Sidhe na północ od Gór Środka Świata w rejonie Carphetii. Sam Asterion zmierzył się z magami i czempionami Sidhe na stokach gór. Wyniku bitwy część masywu górskiego została zniszczona wraz z siłami wroga, a sam Cesarz wstąpił w niebiosa. W powstałym kraterze w przyszłości uformowało się jezioro Erx. Siły sojuszu zepchnęły elfy aż pod granice Wielkiej Puszczy. Po odejściu wybitnego wodza Cesarstwo pogrążyło się w chaosie i stopniowo chyliło się ku upadkowi. Kres Pierwszego Cesarstwa nastał definitywnie 500 lat przed proklamowaniem Imperium Dorińskiego, gdy ostatni z Cesarzy zginął w zamachu, a poszczególne prowincje rościły sobie prawo do tronu. Dopiero Latańczycy z Dorien zdołali podnieść sztandar Cesarstwa i na nowo zjednoczyć ludzi pod egidą Imperatora. Odrodzone Imperium spadkobierca Wielkiego Cesarstwa Asteriona nie mogło pogodzić się z istniejącym tuż pod jej granicami gniazdem bezprawia w postaci Wysp Zachodzącego Słońca. Karne ekspedycje floty nie przynosiły jednak spodziewanych rezultatów, na miejsce pokonanego watażki szybko wyrastało trzech kolejnych. Na początku XII wieku senat podjął w końcu stosowne uchwały, by raz na zawsze rozwiązać kwestię wysp. Dwie pierwsze konkwisty nie przyniosły wymiernych korzyści, ale położyły grunt pod trzecią wyprawę. W 1254 roku trzecia konkwista pod wodzą konsula Mariusza Klaudiusza Aulusa odniosła zdecydowany sukces. Legiony podbiły największą z wysp archipelagu położoną najbliżej Imperium, przepędzając lub niewoląc tamtejszych jaszczuroludów i ustanawiając tam przyczółek. Na cześć zdobywcy wyspę nazwano Aulą. W kolejnych wiekach podejmowano jeszcze trzy konkwisty, jednak sukcesy militarne nie przekładały się na przejęcie kolejnych lądów. Namiestnicy z Auli zmieni strategię za zgodą cesarza ściągali z Imperium ochotników, a także więźniów do zasiedlenia nowych kolonii. Na wyspach znaleźli również schronienie niektórzy z wyznawców Asteriona, którzy upatrywali się w wybitnym Cesarzu boskiej istoty i przeszłości próbowali zabić Imperatora za co zostali wygnani. Pozostali wygnańcy schronili się na ziemiach Sigvardu dając początek kultowi Mymkrafta (Astariona) lub jeziora Erx asymilując tamtejszych elfów rozpoczynając kolejny odłam kultu Asteriona*. Ostatecznie dzięki intensywnej polityce osadniczej na atolu Imperium poszerzyło swoje wpływy na cztery kolejne północne wyspy w pobliżu Auli. W 1515 roku obecność Imperium na wyspach jest bardzo silna, kontrolując w pełni północne szlaki handlowe na morzu Imperialnym. Władze na wyspach w imieniu Imperatora sprawuje namiestnik Konstantyn Placjusz ze swojej siedziby na wyspie Auli. Imperialni namiestnicy od lat kontynuują politykę przyłączania kolejnych ziem do swoich dominium, by stać się pełnoprawną prowincją Imperium. Kolejna zbrojna konkwista nie jest jednak możliwa, z powodów ostatnich wielkich podbojów Imperium i zaangażowania legionów w utrzymaniu władzy Imperium na ziemiach orków u podnóża Gór Środka Świata, bagien Morttery i Palagmus, a także co najważniejsze odzyskanej Świętej Wyspy Sacterry.

Na początku XIII wieku swoją obecność zaznaczyły również wolne miasta Jaf’Ardu, jednak w przeciwieństwie do Imperium nie próbowały ustanowić kontroli siłą. Konkurujące ze sobą wolne miasta nie dysponowały wystarczającą siła, by zdobyć przyczółek na wyspach. Dodatkowo klęska jakiej doświadczyli wyznawcy dżinów z rąk Wielkiej Konkwisty na Sacterrze poważnie osłabiła książąt Jaf’Ardu. Włodarze Jaf’Ardu nie chcąc wiązać się w kolejny spór z Imperium, a jednocześnie rozumiejąc znaczenie Wysp Zachodzącego Słońca dla handlu, podjęli decyzje, że tego czego nie można zdobyć sejmitarem uzyskają monetę. Gildie kupieckie zaczęły stawać swoje filie na wyspach i zamiast walczyć z piratami płaciły ogromne sumy za ochronę. Wkrótce to niezwykłe przedsięwzięcie przerodziło się w powstanie wolnego miasta Huriya na wschodniej wyspie archipelagu nosząca to samo miano, gdzie kupcy z całego świata mogli wymieniać się towarami. Piraci i przemytnicy równie chętnie witali do tego portu napędzając koniunkturę. W 1515** władze nad Huriya sprawuje kupiecki książę Jasir Kamal ibn Labil po cichu wspierany przez wolne miasta Jaf’Ardu. Książe zręcznie lawiruje między gildiami kupieckimi, pirackimi watażkami i samym Imperium, którego formalnie uznaje prymat płacąc trybut.

* Python “Opis Sigvardu”; Farewell “Podstawy wiedzy o Erx”
** 1515 Rachuby Imperium (RI); 698 Zjednoczenia Siegvaardu (ZS); 380 Zjednoczenia Erx (ZE); 1976 Ery Upadku Svirtbēṯ (EUS)

Work in progress