TaL

[DaMi]

Żałobne Ostrze

Miecz ten występuje w historii niemal wszystkich myślących ludów Sorii. Przejawia się jako motyw w legendach, opowieściach i podaniach. Niezliczeni bohaterowi zginęli w trakcie jego poszukiwań. Toczono o niego wojny. Magowie, wojownicy i złodzieje oddawali dusze w jego imię. Żałobne Ostrze zabijało królów, burzyło zamki, zmieniało granice. Występowało w tych opowieściach pod wieloma mianami. Mawiano, iż jest to Ostrze Klęski, ponury Zwiastun Burzy, Kruczy Cień, Zimny Gniew, Pożeracz Dusz, Gwynnbleid, Ostrze Końca. W dalekich krajach za Ergiem wierzy się, iż osoba dzierżąca ten miecz jest wybrańcem. Dziecięciem bogów – w równym stopniu przeklętym co błogosławionym. Właściciel miecza, jak się twierdzi, nigdy nie zazna ani spokoju, ani odpoczynku, ani prawdziwej miłości. Osoby z tym mieczem u boku nazywa się czasami w mrocznych podaniach Żniwiarzami albo Zwiastunami – ponieważ w ich pobliżu zawsze giną ludzie. Nikt nigdy nie zdołał w poprawny sposób zbadać natury Żałobnego Ostrza. Istnieje na jego temat wiele torii. Ciężko uwierzyć, by opowieści sprzed tysięcy lat mogły mówić o jednym i tym samym mieczu. Może to wiele różnych broni? Kto je wykuł i w jakim celu? Niektórzy powątpiewają w materialną naturę miecza twierdząc, iż jest on w równym stopniu żywy i obdarzony samo świadomością jak każdy człowiek. Inni jeszcze twierdzą, iż jest to Ostrze Końca Świata – w prawidłowych rękach będące w stanie niszczyć samych bogów. Jakkolwiek by nie było – Żałobne Ostrze od niedawna znów kroczy po Sorii. Gdziekolwiek zaś się pojawi, nieodmiennie zwiastuje przybycie czegoś... niedobrego.

Wygląd

Żałobne Ostrze w tej formie jest potężnych mieczem półtoraręcznym. Posiada długie na ponad 160 cm, obosieczne ostrze. Broń ta jest zauważalnie ciężka i nieporęczna. Na pierwszy rzut oka wygląda jak oręż wykonany dla tytana, ogromnego orka lub serpensa. Niemożliwym wydaje się korzystanie z niej w szermierce czy nawet zadawanie celnych ciosów. Faktycznie w większości wypadków tak jest. Prawdziwy właściciel Ostrza jednak nie zauważa tych braków w wykonaniu. Miecz bowiem zdaje się w niezwykły sposób samemu kierować dłońmi posiadacza, nabierając w jego rękach niezwykłych właściwości. Miecz już na pierwszy rzut oka ocieka magią. Wykonano go z materiału mrocznego niczym obsydian. Jest tak czarny, iż daje się załamywać wokół siebie światło, pochłaniając je. Dłuższe patrzenie na ostrze wywołuje ból głowy u każdego dość nierozsądnego obserwatora. Cała powierzchnia ostrza oraz jego rękojeść pokryte są srebrnymi runami, które połyskują groźnie przy każdym ruchu oręża.

Właściwości:

Tra: +5 + ranga woli właściciela
Obr: 5k10+10 + ranga woli właściciela
PI: 14
Wyt: -
Pan: -
Waga: 2,5 kg
Cechy: Krwawienie, Parowanie, Rozbrojenie.


Miecz ten, dzierżony w dłoniach właściciela, obdarza go następującymi mocami:

Właściciel:
Nie jest jasnym, w jaki sposób Żałobne Ostrze wybiera sobie właściciela. Czasami broń objawia pełnię swoich mocy w dłoni całkowicie przypadkowej osoby. Czasami zaś nawet najpotężniejsze magiczne rytuały nie są w stanie zmusić go do posłuszeństwa. Jedno jest pewnym – w momencie, gdy nici przeznaczenia połączą Ostrze ze śmiertelną istotą to nic, nawet bogowie nie będą w stanie tej więzi przerwać. To samo Ostrze decyduje, kto będzie nim władał oraz w którym momencie z usług wybrańca „zrezygnuje”. Właściciel dotykając rękojeści broni natychmiast w nadnaturalny sposób zdaje sobie sprawę z następujących cech:

Artefakt:
Żałobne Ostrzenie nie jest zwykłą magiczną bronią. Nie są znane limity jego możliwości. Jest on w stanie ranić nawet istoty w naturalny, nadnaturalny lub magiczny sposób odporne na działanie zwykłych broni (jak widma). Wydaje się jednak, że na tym możliwości broni się nie kończą. Jest ona w stanie (uznanie MG) przebijać nawet magiczne pola i bariery, raniąc istoty normalnie odporne na działanie magii. Niektórzy twierdzą, że Żałobne Ostrze nie posiada limitów i jest w stanie ranić nawet bogów.

Niezniszczalność:
Żałobnego Ostrza nie można zniszczyć za pomocą konwencjonalnych środków, uszkodzeń mechanicznych czy za pomocą magii. Na potrzeby ew. testów spornych należy przyjąć, iż jego pancerz wynosi 999.

Przywołanie:
Właściciel może kosztem 20 pkt. many w akcji: darmowej przyzwać do siebie miecz. Ten zawsze odnajdzie swojego pana, niezależnie od dzielącej ich odległości i w odpowiedni sposób „znajdzie” się, lewitując, w jego pobliżu.

Pijawka:
10% obrażeń zadanych Żałobnym Ostrzem zostaje natychmiast dodana do puli aktualnych punktów życia właściciela. Liczba uzyskanych w ten sposób punktów nie może przekroczyć maksymalnej liczby punktów życia właściciela (leczenie). W ten sposób wyleczone punkty mogą tamować krwawienie i goić niewielkie rany, lecz nie mogą regenerować utraconych organów, nastawiać złamanych kończyn itp. Aby efekt kradzieży życia zadziałał, obrażenia zadane muszą zostać istocie organicznej, efekt nie działa na konstrukty i nieumarłych.

Pożeracz:
Żałobne Ostrze nie zabija swoich ofiar. Ono pożera ich dusze, żywiąc się nimi i dodając ich siłę do swojej. Im więcej osób zostanie zabitych przy pomocy tej broni, tym potężniejsza się ona staje. Za każdym razem, gdy istota żywa posiadająca duszę zostanie zabita (jej liczba punktów życia spadnie do 0) w wyniku ataku Żałobnym Ostrzem, MG musi dokonać decyzji o skutkach takiego zachowania. Miecz ma bowiem możliwość zmiany swoich właściwości w zależności od tego, kto był jego ostatnią ofiarą. Dla przykładu – zabicie Żałobnym Ostrzem osiłka sprawi, iż miecz zacznie dawać swojemu właścicielowi premię do siły. Zabicie zwinnego akrobaty – premię do zręczności i refleksu. Zabicie zaś potężnego demona z głębi piekieł zagwarantuje swojemu właścicielowi premię do wszystkich atrybutów oraz odporność na obrażenia oparte na ogniu. Ostateczna decyzja o tym jakie bonusy i w jakim kształcie gwarantuje miecz zależy od MG.

Ofiara / Aktualny bonus:
Mroczny Rycerz / +2 do siły i kondycji

Ponadto, MG może zadecydować iż w wyniku wyjątkowo podniosłego boju (z potężną istotą, lub dużą ilością osób zabitych naraz) właściwości i atrybuty miecza mogą ulec trwałemu zwiększeniu.

Niezależnie od powyższego, Ostrze żywi się duszami. Zbyt długi okres (dłuższy niż 30 dni) bez odpowiedniego pokarmu może doprowadzić do „starć” na linii miecz – właściciel. (patrz: autonomia)

Istot zabitych Żałobnym Ostrzem nie można wskrzesić. Po śmierci nie idą one również ani do piekła ani do planu swojego bóstwa. Zostają one już na wieczność pożywieniem dla miecza a ich prawdziwy los pozostaje nieznany.

Autonomia:
Żałobne Ostrze bez wątpienia jest obdarzone świadomością i wolną wolą. MG może zadecydować, że zależnie od okoliczności może ono odmówić przypuszczenia ataku na dany cel. Zależnie od okoliczności może również kierować dłońmi swojego właściciela, wyrywając się do uderzenia w cel inny od zamierzonego. Właściciel może podejmować próby podporządkowania sobie ostrza. Takie działanie jest testem woli. Zawsze jednak, niezależnie wielkości woli właściciela, test taki będzie miał dla niego ST = trudne.

Ostrze potrafi w razie potrzeby lewitować i funkcjonować samodzielnie tak, jakby było dzierżone przez dłoń niewidocznej osoby. W takim wypadku jego premie do ataku i obrażeń oblicza się, jakby władał nim wojownik o sile / zręczności na poziomie 24 i 10 poziomach władania mieczem półtoraręcznym. Natura Ostrza jest niezbadana, bywa bardzo przewrotna i złośliwa. Potrafi ono w równym stopniu ruszyć samodzielnie na ratunek swojemu właścicielowi, co wyrwać mu się z dłoni i przebić na wylot jego ukochaną. Każda próba Wykrywania Zła skierowana na właściciela miecza ujawni jednocześnie intensywną aurę zła wokół broni.

Klątwa:
Mawia się, iż posiadanie Żałobnego Ostrza jest w większym stopniu przekleństwem niż radością. Ostrze pozostaje nierozerwalnie powiązane z osobą swojego właściciela. Każde 24 godziny bez miecza u boku wiążą się z kumulatywną karą -1 do jego kondycji. Długotrwała rozłąka z mieczem może doprowadzić do śmierci właściciela. Kara ulega zatarciu w chwili, w której właściciel zaciśnie dłoń na rękojeści swojego „pasożyta”. Miecza nie da się wyrzucić. Podczas każdej takiej próby broń w nieznany sposób „powróci” do swojego właściciela (znajdzie się w jego ekwipunku, będzie czekała na niego w jego pokoju w karczmie itp.).


(Właściciel miecza pozostaje świadomy faktu, iż nie jest to koniec możliwości miecza. Pozostają one jednak przed nim ukryte tak długo, jak sam miecz nie postanowi inaczej.)