TaL

[Ervin]

Trzykropek

[Pelios]

Kropka Kropka Kropka

[Ervin]

(...) A co się będe zdradzał

[Pelios]

Spokojna atmosfera lasu została nagle przerwana!

Powiew wiatru, który przebiegł między drzewami, który dotychczas jedynie lekko smagał liście i twarze bohaterów...wzmógł się!
Nadal jednak nie był to wicher zdolny chociażby na zrzucenie skołowanej biedronki z liścia.

Gdyby w owej lokacji w ogóle jakaś była.

[Ervin]

Wiatr przybierał na sile. Nie wiedział, co może to TUTAJ oznaczać. To miejsce nie było zwyczajne, tyle mu wystarczyło, by się zmobilizować. Poszedł kilka kroków w prawo, by znaleźć sie za krzakami, które przysłaniały mu widok. Rozejrzał się, w poszukiwaniu przeciwnika. Co z nim do cholery jest? Poszedł kilka kroków dalej, by napotkać barierę, nie pozwalającą mu przejść dalej. Odwrócił się w prawo i szedł na południe, ciągle bacznie się rozglądając

[Pelios]

Wiater dmiał jako i mu nakazane było. Na dodatek zdawał się oddziaływać dziwnie na okolicę jak i walczących, Zefir bowiem, choć imię sprzyjające dla wiatera miał, zamyślił się mocno i dogłębnie, nie wiedząc nawet kiedy minęły drogocenne sekundy. Ervin zaś z kolei przyspieszył tempa i nie zważając na hałas czy niecne plany oponenta pokonał zamierzony dystans szybciej, niźli nakazywałaby logika.

I wtem oto, gdy zawędrował już dość daleko na południe przy wschodniej barierze, ujrzał wystający spomiędzy krzaczorów tyłek.
Co ciekawsze właściciel owego tyłka również dostrzegł bohatera. Twarz jego jednak myślą nie zmącona mogła sugerować, iż działań podjąć nie zdoła.
Ervin jednak twarzy nie widział. Widział tyłek i jakkolwiek by się podobne mogły owe dwie części ciała wydawać, wyrazu twarzy z tyłka nie odczytał.

---

las_i_rzeczka12.GIF

Plik ściągnięto 9446 raz(y) 26 KB

[Ervin]

Ervin wykrzywił twarz w uśmiechu, który oznaczał, że czuje, jak przewaga przeważyła szalę zwycięstwa na jego stronę. On wiedział, gdzie jest jego przeciwnik, on leżał w krzakach, wystawiając ledwie tyłek.

Zrobił kilka kroków, by znaleźć się nad przeciwnikiem, teraz kładł stopy ostrożnie, zważając aby jego stopa nie natrafiła na nic, co mogłoby stworzyć choć szmer. Starał sie, naprawdę się starał, ale był blisko, by nie roześmiać się. Miał go jak na widelcu.

włożył pomiędzy krzaki miecz, czekając na opór ciała.

- Wyłaź - Powiedział głośno, oschłym tonem

Nie chciał zabić jak tchórz, ciosem w plecy. Nie był jednak na tyle głupi, by pozwolić swojemu przeciwnikowi walczyć na równych prawach. Chciał....

Wykonać egzekucję.

Jego twarz jeszcze bardziej wykrzywiła się w grymasie uśmiechu.

[Pelios]

Miecz delikatnie powędrował między krzaki, Zefir jednak miast wyskoczyć z nich niczym oparzony czy chociaż wzdrygnąć się w przestrachu burknął tylko coś kompletnie niezrozumiałego pod nosem.
Poziom umysłowy łowcy wyraźnie podupadł, miast sensownych słów, wydobywał z gardła bowiem jeno postękiwania i bełkot, niczym zombie czy troll.
Odwrócił nieprzytomny wzrok w stronę Ervina, nie powstał jednak na równe nogi.
Twarz myślą nieskalana uświadomiła pół-elfowi, że z tym oponentem, nie da się obecnie dogadać. Przynajmniej nie na poziomie dyskusji zarezerwowanym dla osób o inteligencji wyższej niż szyszka.

[Ervin]

Przeciwnik jego pokazywał, że poziom szyszki jest mu jeszcze daleki, i będzie musiał poświęcić jeszcze wiele lat kontemplacji i zgłębiania tajników wiedzy... Tajemnej, by owy poziom osiągnąć. Szyszka wykazywałaby zapewne wyższy poziom inteligencji i zrozumienia. Wydobyłaby z siebie chociaż cichy chrzęst wyrażający zrozumienie. Mogłaby nawet chrzęstnąć kilka razy więcej w odpowiedzi, chcąc coś przekazać. Poziom porozumiewania się szyszki mógł jeno zostać obniżony lekko z powodu braku ust, które dają dodatkowe plusy przy rzutach na charyzmę, czyli na przykład dyplomacja, czy nawet coś tak zaawansowanego jak rozmowa. Szyszki jednak obdarzone były czymś takim jak wola, czy też inteligencja, nie postępowały biernie, tak jak ten oto człowiek. Dzięki tej woli, wskaźnik charyzmy, który miał wielkie minusy, za wielkość i kształt szyszki, oraz brak narządu mowy, został wyrównany, gdyż obecnie bierny przeciwnik nie miał woli, inteligencji. Nawet z owego aparatu mowy niezbyt dobrze kożystał.

Wyciągnął przed siebie rękę, próbujęc złapać głupszego od szyszki przeciwnika i wyciągnąć go na trawę. Jeżeli tak dalej pójdzie, będzie można się zabawić.

[Pelios]

Nie wnikając o jaką zabawę z leżącym na trawie, bezbronnym i nieświadomym niczego łowcą i wcale nie nasuwając tu słowa 'igraszki' narrator kontynuuje ten...od biedy nazwijmy go pojedynkiem.

Zefir padł na ziemię bez najmniejszych oporów. Zachowywał się jak lalka z mięsa, która jednak miast luźno układać się w rękach, potrafi wykorzystać własne mięśnie by stać, siedzieć, czy utrzymywać inną narzuconą z góry pozycję.
Wzrok myślą nie skalany spoglądał pusto w chmury, gdy głowa bohatera tonęła wśród mchu. Dłonie wyposażone w łuk i strzałę spokojnie ułożyły się wzdłuż ciała czekając na dalsze działanie Ervina.
Nogi jednak pozostały ugięte w kolanach, przez co nie można rzec, iż Zefir padł jak kłoda. Chyba, że była to bardzo nieregularna kłoda z nagłym, dość znaczącym wybrzuszeniem w dolnej części.

Zabij go i osikaj, pls... >_<'

[Ervin]

Słowa, które usłyszał w swych myślach wydawały się kuszące. "Zabij go i osikaj, pls" Nie wiedział, co oznaczają te trzy litery, które zakończyły tę wypowiedź. Perspektywa uczynienia tego była dość kusząca. Jeżeli ni liczyć braku możliwości osikania przeciwnika, to byłaby szybka, prosta i przyjemna. Miał zamiar sie zabawić. Wyżyć. Rozejrzał się wokół, w poszukiwaniu jakichś gałęzi, łupinek drewna, czegokolwiek cienkiego i ostrego na tyle, by przebić skórę, i mięso pod nią. Może coś innego?
Showtime
Kopnął przeciwnika w pelcy, zwalając go twarzą w ziemię. Przezorny zawsze ubezpieczony. Miłą nadzieję, że jako do tej pory zachowywał się biernie, pozostanie to bez zmian. Uchylił się lekko nad człowiekiem. Pociągnął za ubrania, pokrywające jego bok. Przekłuł je mieczem, wbijając głęboko w ziemię. Niby marna przeszkoda, ale nie zostawi go przynajmniej leżącego, tak po prostu na ziemi. Obejrzał jego ekwipunek, szukając jakichś drobnych sztylecików, zwykłego sztyletu, lub choćby noża. Poszukał strzał, odłamał groty. Złożył wszystkie znaleziska na ziemi.
Nie miał okazji pobawić się w taki sposób poza jego sennymi wizjami, czy też chorymi konkursami? Przynajmniej będzie miał co wspominać.

[Pelios]

Mały wewnętrzny sadysta w umyśle Ervina teraz skakał z radości i z niecierpliwością przyglądał się działaniom swego nosiciela.
Stos patyczków, gałązek, strzały bez grotów, same groty, miecz wydobyty zza pasa łowcy. Wszystko to leżało obok bezbronnego, leżącego twarzą do ziemi Zefira. Ten o dziwo nie wyrywał się, nie próbował nawet podnieść. Po prostu leżał, przyszpilony dodatkowo do ziemi. Podziurawiona koszula nigdy już nie będzie taka sama...

Potencjalna sala tortur jednak niespecjalnie klimatem i wyglądem przypominała typowe miejsce cierpienia, krwi, bólu i rozpaczy.
Słoneczko, trawka, drzewka, zefirek...znaczy wiaterek. Sielski klimat, który niedługo miał się odrobinę zmienić. Przynajmniej w tym drobnym kawałku scenerii.

...najpierw zabij, potem osikaj - szybciej będzie, u diaska!

[Ervin]

[Pelios]

Tym razem, po raz pierwszy Zefir zareagował gwałtownie na działanie bohatera.
Cóż, dziwne byłoby gdyby nadal spokojnie leżał po przebiciu oka grotem.
Kończyny łowcy zaczęły zatem latać chaotycznie na wszystkie strony, z gardła zaś wydobył się wrzask przepełniony cierpieniem w najczystszej postaci.

Przez niekontrolowane ruchy głowy, grot wbił się w oko znacznie głębiej niż Ervin planował. Krew poczęła tryskać i wypływać strumieniami z rany.
Bohater nie znał się najlepiej na anatomii, coś mu jednak podpowiadało, że przebicie głowy strzałą raczej nie wróży długiej i powolnej śmierci. Przebicie się przez oko, dalekie zaś od tego nie było.

[Ervin]

Kurrrrrrrrrwa...

Za szybko, za szybko.. Niech przynajmniej przed śmiercią poczuje poniżenie.

Wstał odrzucając grot i wycierajac rekę, zapewne okrwawioną w ubrania przeciwnika. Zaczął rozsznurowywać rozporek. Gdy przyrodzenie elfa było nieograniczone, wyszczał się, kulturalnie mówiąc, na ciało umierającego.

//zadowolony DaMi?

[Pelios]

Moczu zbyt wiele się w pęcherzu bohatera nie uzbierało, niemniej jednak coś tak się znalazło. Konkretniej to znalazło na twarzy rzucającego się w agonii Zefira.
Niezbyt honorowa śmierć, trzeba przyznać.

Łowca jednak jeszcze nie umarł. Choć wierzgał raz w tą raz w tamtą, nadal najwyraźniej miał w sobie trochę siły życiowej. Grot widać nie dotarł na tyle głęboko, by z miejsca pozbawić elfa życia.

Obiekt tortur czy też sekcji pre-zwłok nie zachowywał się jednak jak na obiekt przystało. Trudno byłoby bohaterowi dokładnie i precyzyjnie ciąć czy też przebijać jego ciało. Czy jednak jakakolwiek precyzja była teraz dla Ervina istotna?

[Ervin]

Zapiął spodnie. To byłą peirwsza, pospiesznie wykonana czynność. Potem z szybkością porównywalną padł na kolana, biorąc cokolwiek ostrego w zasięgu reki. najlepiej grot, który jeszcze był nieużyty. wziął dłoń przeciwnika, i szybkimi ruchami wbijał kolejne groty pod paznokcie człowieka.



......po prostu go zabij, błagam, ja chcę sobie choć raz na miesiąc odpisać posta jako "Cohen" nie jako "DaMi" ;<

[Pelios]

Zadanie to nie było wcale tak proste, jakby się mogło Ervinowi wydawać. Oponent rzucał się po ziemi, wyrywał, wrzeszczał i na wszelkie możliwe sposoby utrudniał bohaterowi zabawę. Choć może właśnie to w tym wszystkim, dla sadystycznego elfa było najzabawniejsze.
Samo chwycenie za dłoń nie wystarczyło, Zefir bowiem również palcami wierzgał jak szalony. Ervin zatem zmuszony był do chwytania za same palce.
W efekcie poza ranami pod paznokciami, kilka palców zostało także wyjętych ze stawów. Groty niestety igłami nie był, toteż za paznokciami trzymać się nie chciały, swoje jednak zrobiły.

Tkanina przygwożdżona wbitym w ziemię mieczem w końcu nie wytrzymała. Popruła się, umożliwiając łowcy jeszcze większą swobodę ruchów. Oczywiście nie próbował on w żaden sposób zaatakować Ervina, stał się jednak jeszcze bardziej uciążliwym obiektem tortur.

[Ervin]

Czas to kończyć. Troszkę podbudowany psychicznie Ervin wyjął miecz z ziemi i przebił nim serce łowcy.

[Pelios]

A łowca na to zdechł.

---

Za walkę tą zakończoną w iście epicki sposób Ervin został nagrodzony 0 punktami doświadczenia (nie roztrwoń ich tylko bez sensu ;]).
Zefir w agonii i śmierci haniebnej nawet dla pospolitego chłopka odchodzi z turnieju.