TaL

[Anatoil]

Niewyobrażalne pustkowia. Gdzie okiem sięgnąć pustkowia. horyzont nie zmieniał się od kilometrów. Seleia czuła miły wiatr muskając ją twarz. Właśnie leciała na codzienny "trening" i rekonesans, gdy natrafiła na coś co przykuło jej uwagę. W dole, na ziemii coś błyskało na zółto, złoty kolor.

[Suasha]

Uwielbiała wiatr. Uwielbiała jak wzburzony uderza ją gwaltownie i przenika. Gdy jednak ujrzała to "coś", straciła zainteresowanie wiatrem. Podeszła do tego, uważnie się temu przyglądając. Jednak nawet tego nie dotknęła.

[Anatoil]

Było to coś na ksztalt jaja. Tylko, że nigdize nie było ani gniazda, ani ptaka. Po za tym jajo było ogromne. Nie można było go na pewno unieść jedną ręką. Całe się swieciło zmieniając barwy od pomarańczowego po złoty. Wyglądało jak ogień.

[Suasha]

Seina patrzyła zafascynowana na jajko. W końcu zdecydowała się na dotknięcie go łapą. Delikatnie, aby jeśli będzie miękkie, niechcący go nie uszkodzić.

[Anatoil]

Gdy dotknęła na jaju pojawiły się promenie, niczym kamien wrzucony do wody. Nie wyglądało jednak na uszkodzone. Wyczuła delikatną w dotyku, lecz twardą w rzeczywistosći skorupkę.

[Suasha]

Rozejrzała się jeszcze raz jakby się upewniając, że jajo do nikogo nie należy, po czym zaczęła się zastanwiać, czy mogła by je zabrać - w taki miejscu jest naraźone na niebezpieczeństwo. Złapać jajo zębami? Nie była pewna, czy to dobry pomysł.

[Anatoil]

Jajo stało nieruchomo, pokazując swoje piękne kolory. Bylo niczym kalejdoskop. Nigdy nie wyglądało dwa razy tak samo. Seina posaidała sakiewkę, do której jajo prawdopodobnie by się zmieściło.

[Suasha]

To jest rozwiązanie! Poczuła pewnego rodzaju trumf. Wyjęła sakiewkę i najdelikatniej jak potrafiła przeniosła do niej jajko, po czym ostrożnie schowała sakwę.

[Anatoil]

Jajo okazało się okropnie lekkie jak na swój rozmiar. Niczym ... piasek. Teraz musiała się dowiedzieć co to za jajo...

[Suasha]

Tak, ale najpierw bezpieczne miejsce. Seina zaczęła się rozglądać za jakąś skałą, w której mogłaby zostawić jajo.

[Anatoil]

Byly tylko pustkowia. Wyglądało na to, że trzeba bylo wziąśc jajo pod pachę lub zostawić na pastwę losu.

[Suasha]

Seina sprawdziła jeszcze, czy sakwa jest bezpieczna na jej grzbiecie, po czym wzleciała w powietrze. Z tamtąd szukała bezpiecznej skały.

[Anatoil]

Z góry wszystk owydawało się takie małe. Senei wydawało się, że widzi jakiś pagórek, z kamieniami na wschód.

[Suasha]

Rozejrzała się jeszcze raz wokół, tak dla pewności, po czym szybko skierowała się na pagórek. W chwili, gdy zbliżała się do ziemi, zwolniła.

[Anatoil]

Pagórek wyglądał na bezpieczny i stabilny. Nie był z piasku, lecz z starety czerwono- brązowych kamieni. Było też tam dużo cienia.