TaL

[Anatoil]

Byl pogodny dzień. Tulius właśnie był w swoim rodiznnym mieście Yrhis. Tutaj się urodził. Tutaj był także ród, zwany Dobrodziejami. Był tutaj książę. Miasto jednak było ciągle napadane. Leżało na granicy z nieumarłymi. Tak więc Tulius siedział w spokoju w sklepie rzemieślnika, która kupował od niego skóry, rzemieślnik nazywał się Anatoil. Rozmawiali przyjacielsko, lecz w końcu anatoil rzekl

- Potrzebują następnych skor. Najlepiej wilczych, chociaż jak spotkasz mogą być skóry wargów. Zapłacę ci słono.

[Tulius]

Tulius z uśmiechem na twarzy spytał

- ile ich potrzebujesz?

[Anatoil]

Anatoil bez zastanowienia odpowiedział nerwowym głosem

- Trzy wystarczą, a teraz idź już. Słyszałem ,że wilki ostatnio panoszą się blisko północnej bramy wyjściowej.

[Tulius]

Tulius zgodził się i porzegnał Anatoila. Szybkimi, długimi krokami wyruszył w strone północnej bramy by zdobyć wilcze skóry.

[Anatoil]

Tulius minął zwodzony most, przeszedł parę kroków i już był w lesie. Tak, tak było w księstwie Yrhis. Drzewa traktowano z szacunkiem. Tego, kto umarł przy drzewie uważano za szczęśliwca, a zamiast nagrobków na cmentarzu sadzono młode drzewa.
Tulius zaczął się rozglądać się za wilkiem, jednak żadnego nie było. Cóż nie pojawiały się one blisko zamku, a to dlatego, że mogły zginąć od miecz strażników. Tulius poszedł w głąb lasu i ukazała mu się polana. Doszedł w końcu do farmy. Na polu pracowało paru farmerów, byli strudzeni i zmęczeni. Tulius wiedział, że wilki czasami zjadały owce pasterzom, więc może tutaj znalazł by jakiegoś wilka a i pieniądze by dostał od farmerów za zabicie stworzenia.

[Tulius]

Tulius podszedł do farmerów i się zapytał

- Czy macie kłopoty z wilkami?

[Anatoil]

Farmer podniósł głowę i wytarł pot z czoła.

- Ach dobry panie, Z nieba nam spadasz! Wilki zjadają nasze owce, a i coraz to bliżej podchodzą. Najczęściej tam obok szopy, proszę zróbcie coś z nimi.

Faktycznie, Tulius dostrzegł w krzakach, wystającą głowę stworzenia. Nie wiedział jednak ile ich tam jest.

[Tulius]

Tulius cichymi krokami podchodzi by zobaczyć ile ich jest.

[Anatoil]

Gdy młody paladyn się zbliżał do krzaków, w tym samym momencie wyskoczył z krzaków zwierz rozwierajac pysk. Wilk przerwócił Tuliusa, gdyż skoczył mu na tors, jednak zbroja nie pozwalała mu go ugryźć. Wilk warczał złowrogo. Po chwili w krzakach pojawił się drugi i trzeci, jednak były one jeszcze daleko. Tulius był przygwożdżony ciężarem psa, jednak ciągle miał miecz w ręce.

[Tulius]

Tulius z trudem wyciągał miecz, gdy wreście wyciągnął miecz i wbił go w wilka. Wstał i wyciągną miecz z nieżywego wilka.

[Anatoil]

Wilk padł, lecz zbliżał się jeszcze dwa. Tulius słyszał jak farmerzy cueikali w popłochu.

[Tulius]

Czekał na wilki już przygotowany do walki.

[Anatoil]

Skradały się powoli, lecz w ostatnim momencie zaszarżowały na paladyna. Jeden z lewej, drugi z prawej strony. Byly od niego zaledwie parę metrów.

[Tulius]

Tulius poddenerwowany rzucił się na jednego z wilków.

[Anatoil]

Wilk złapał tuliusa za nogę i nie zamierzał puścić, drugi zaś skoczył mu na rękę. Tulius czuł ból i krew spływającą po jego nodze.

[Tulius]

Próbował je odepchnąć i atakować mieczem.

[Anatoil]

Wilk przy nodze został ranny w pysk, z kolei drugi zacięcie walczył. Tulius probowal parować jednak wilk ciagle go atakowal. W końcu udało mu się wbić miecz, ledwo, w brzuch. Wyszedł cały poszarpany z tej walki. Teraz mógł zdjąć skóry.

[Tulius]

Ściągał skóry z wilków a póżniej podszedł do chłopów by im powiedzieć że ich owce są bezpieczne.

[Anatoil]

Chłop nie wiedział jak podziękować paladynowi. Zapłacił mu 2 ZM i zabrał mięso z wilków. Teraz Tulius mógł wracać lub zdobyć jeszcze więcej skor. Więcej skor, więcej pieniędzy. więcej pieniędzy, lepszy ekwpinuek. Lepszy ekwipunek, będzie można walczyć z silniejszym złem. Tulius myślał jak jeszcze mogłby pomóc.

[Tulius]

Tulius zdecydował się zebrać jeszcze więcej skór.

[Anatoil]

Tulius poszedł w głąb mrocznego lasu. Panowała tutaj kompletna cisza ... od czasu do czasu dało się slyszeć odgłosy zwierząt. Tulius zauważył, że jest tuż obok przepaści. Położył się na ziemię i podczołgał najostrożniej. Spojrzał w dół i ujrzał szokujący widok. Armia nieumarłych dumnie kroczyła skandując imię Charynla, boga śmierci. Wkroczyli na teren jego księstwach. Tulius musiał poinformować o tym księcia,aby w kasztelu przygotowalim się do obrony... nie miał jednak zbyt wiele czasu

[Tulius]

Tulius zerwał się i niczym burza poleciał poniformować księcia.

[Anatoil]

Niestety młody Paladyn natrafił po drodz na patrol nieumarłych. Oto stały przed nim trzy szkielety uśmiechając się szaleńczo. Jeden wyciągnał błyskawicznie topór i ruszył w kierunku wroga.