TaL

[Anatoil]

Magiczny ZAMEK

Kroniki Thunara

Był wczesny poranek. W górach wiał lekki, spokojny i ciepły wiatr. Na wysokości kilku tysięcy można było wiele zobaczyć w taki przejrzysty dzień. Na niebie nie było zadnej chmury, nic po za jasno niebieską płachtą oraz żółtego, żarzacego się punktu a w dolinie nie było chociażby skrawka mlecznej mgły. Thunar właśnie odpoczywał po ostatnich przygodach ... przygodach, których nie da się opowiedzieć, a moze i nie powinno. Stąd wojownik mgl śmiało naśmiewać sie ze smoków znajdujacych się w dolinie, czy też innych groźnyxh istot. Okolica nei była najbezpieczniejszą, nie była też zbyt znaną. Być moze Thunar był pierwszym człowiekiem, ba pierwsza ucywilizowaną istotą której noga postanęła na tych terenach.
Cała tą cisze przerwało zjawisko niecodzienne. Oto w dole doliny przyleciał zamek. Wyglądało jak złduzenie, jednak ten zamekl eciał z zawrotną prędkością ... po chwili uderzył w skałę, na oko kilkaset metrow od bohatera ... Posypały sie grudy skał w dole, po chwili już spadały tylko kamienie ... Dla Thuanra było t lekkim szokiem ...

[Thunar]

Nieco przerażony spogląda na zamek... jednak górę bierze ciekawość, rusza w jego kierunku.

[Anatoil]

Gdy podszedł do budowli zauważyl, ze była ona w opłakanym stanie ... musiała tam być jednak magia, gdyż zamek leżał bokiem oparty o skałę, tak że widać było wejscie i ... nienaruszone wnętrze. Dookoła dało sie zauważyć porozrzucane sały różnych rozmiarów, na prawo z kolei las ... z którego dochdoziły niezbyt przyjazne odgłosy. Ryk smokai drapanie sie za uchem. Bestia była dosć daleko i jej gowa wystawała sponad koron drzew. Thunar nie wiedział, czy smok miał jakikolwiek zwiazaek z zamkiem, jednak gdy aptrzył na roztrzaskaną budowlę czuł od niej emanującą magiczną energie ...

[Thunar]

Postanowił zmodyfikować nieco swe zamiary... nie jest samobójcą by w pojedynkę stawić pola bestii, toteż stara się dostać do środka niepostrzeżenie, by nie musiał skonfrontować się z kreaturą.

[Anatoil]

Gdy jednak Thuanr zszedł nizej i chciał wejsć, zauważyl, ze wejście jest znacznie wyżej niż mu się początkowo zdawało. Nie było szansy na doskoczenie. Wejscie było dosc szeroki i leżała przed nim góra kameini sięgajaca aż do bramy. Dało się słyszeć pnoowny ryk i głośne tupanie roznoszace się po całej okolicy.

[Thunar]

-Dobra... - powiedział sam do siebie, tym razem z innym zamiarem.
Do zamku i to czym prędzej, wspina się po kamieniach.

[Anatoil]

Pomysł okazał się dobrym, jednak Thunar miał sporo szczęścia w końcowej fazie. Na samej górze, gdy konczyły się skały, zamke był niebezpiecznie przechylony, tak że można było wpaśc do środka, zjechac po śliskej posadzce na dól i nabić się wystajace bronie, co by sie nei skończyło dobrze. Bohater jednak był wsytarczająco zwinny aby nie spaść na dół. Hol był długi i ciasny, zaś na samym jego końcu były dwa pomieszczenia po przeciwnych stronach, Thunar widział tylko wejscia do nich. Na ścianie ktora konczyął hol były włocznie i miecze z kolei na bocznych ścianach przerózne pólki i obrazy.

[Thunar]

Postanawia trzymając się wszystkiego czego tylko się da, wejść do komnaty po lewej.

[Anatoil]

Thunar nieco się poobijał, gdyż po drodzę zachaczył o półkę z naczyniami, ktorych część spadła na niego, a na końcu puścił się i upadł na ziemię, jednakże było już wsytarczająco "prosto" aby móc stać. Komnata po lewej stronie była pełna przepychu. Na ziemii leżał czerwony dywan, bardzo gruby i mięki, dookoła tego ogromnego ppomieszczenai były porozmeiszczane różne zdobione meble, krzesła, wszystko w jak najlepszym stylu. Był takze kamienny kominek. Nie dało się ukryć, że osoba która tutaj mieszkała (bądź mieszka?) była zamożna. Od tego pomieszczenai w oddali dao sięzauważyć jeszcze jedno przejście.

[Thunar]

Idzie w stronę przejścia, szukając czegoś jeszcze bardziej interesującego.

[Anatoil]

Po drodze noga Thunara natknęła na coś twardego, czuł takze wodę, badź coś mokrego pod soją drugą kończyną.

[Thunar]

Natychmiast spojrzał w dół.

[Anatoil]

Ku przerażeniu Thunara oakzało się, że natknął sie na czyjąs odciętą lub odrąbana ręke, znajdujacej sie w kałuży krwi. Bohater nie zauważył tego wcześniej gdyż zasłaniało mu widok tego miejsca krzesło.

[Thunar]

-nie...- pomyślał... to już przekacza normę... mimo wszystko idzie do przodu... tym razem jednak wyciąga miecz przygotowując się do odparcia ataku.

[Anatoil]

Thunar ujrzał kolejne szaleństwo. Niewidzialne schodzy prowadzące na dól. Niewidzialne, był tego pewny ale je widział. Tylko białe stopnie i czarna otchłań, za nim ząs zwykły pokój gościnny ... siła woli bohatera pwooli słabła.

[Thunar]

Sprawdza czy stopnie schodów są realne...

[Anatoil]

Noga Thunara nie załamała się pod pierwszym stopniem ...

[Thunar]

Schodzi zatem na dół... przyzwyczaił się już bowiem do myśli, że za swą ciekawość zapłaci życiem...

[Anatoil]

Gdy już całkowicie jego ciało było w środku czarnejotchłani poczuł uczucie ... nicości ... nic ... a jednak to czuł. To nawet nie była pustka. To było nic. Schody strasznei się dłużyły, w dodatku kręciły sie wciąż spiralnie do środka, końca nie było widać.

[Thunar]

Zatem zagłębia się w nicość... schodzi niżej i niżej...

[Anatoil]

Droga zdawała sie być wiecznością, jednak tutaj nie dało sie tego odczuć. Droga ta zapewne była szlakiem nie do pokoania w normalnym terenie, być mozeżaden człowiek nei rpzyszedł tyle w ciagu zycia ile Thunar w tym omencie. On sam ejdnak o tym nie wiedział. W końcu natrafił na przedziwną platformę, taką jak schody. Leżała tam ookryta czarnością postać. Tylko zarys psotaci bez ręki i plama krwi. znajdowały sie takze liczne wajchy ... schody jednak prowadziły dalej nawet po paltformie, tym razem już nie kręcąc się.

[Thunar]

Zatrzymuje się, by przyjrzeć się bliżej leżącej postaci.

[Anatoil]

Postać nadal pozostała całkowicie czarna ... nie było widać szczegółów, jednak był widoczny zarys twarzy, białe linie na czarnym ciele, widać było że postać miała na sobie zapewne jedwabną pelerynę ...

[Thunar]

Sprawdza co to za dźwignie.

[Anatoil]

dźwignia wyglada na całkowcie normalną, co ciekawe mimo że był to tylko zarys było czuć zimny metal dotykając jej. Teraz Thunar doliczył sie trzech różnych dźwigni wszystki przyciągniętych do siebie.