TaL :: Napisz odpowiedź

Napisz odpowiedź

Użytkownik

Temat

Treść wiadomości

Ikony Emocji

µ	Ω	Π	φ	Δ	Θ	Λ	Σ	Φ	Ψ	α
β	χ	τ	γ	δ	ε	ζ	η	ψ	θ	λ
ξ	ρ	σ	ω	κ	Γ	♣	♥	ø	§	©
®	•	™	°	«	»	≤	≥	³	²	½
¼	¾	±	÷	×	√	∞	∫	≈	≠	≡
≈	←	→	↑	↓	↔	€	£	¥	¢	ƒ

Kolor:
Rozmiar:

[quote="DarkLord"][center][color=orange] [size=18]Kampania: Bandera na maszt  [/size]
Akt I 
Sesja: Druga szansa 
[/color][/center]

Szerokie korytarze Wielkiej Biblioteki w Pałacu Książęcym na Huriy rozświetlało migotliwe światło pochodzące od rozwścieczonych duchów ognia zniewolonych w szklanych bańkach. Żywe iskry dzieliły z potężniejszymi bytami ognia jedynie wspólną nazwę infrytów. Żywiołaki ognia o mocy nie większej niż płomień ogniska były zbyt nieznaczące by nosić własne miano, zostały podstępem lub siłą wyrwane z planu płomieni by służyć istotą tak marnym i miałkim jak ludzie. Rozwścieczone płomyki bezskutecznie uderzały w szklane mury swoich więzień, robiąc to do czego zostały przywołane - oświetlać   ogromne zbiory ksiąg i papirusów przez wieki gromadzonych przez Maggusów. Jeśli pomniejsze duchy ognia wyrwały się na wolność ich gniew spopieliłby wszystko wokół, obracając w pył pieczołowicie gromadzoną przez gvarinów wiedze. Taki układ sił nie mógł jednak dziwić, w Państwach Dżinów można służyć albo władać, a jedyną formą legitymacji władzy jest czysta potęga. Na szczytach władzy najpotężniejsze duchy żywiołów nieprzerwanie ze sobą walczyły o prymat rzucając na szale losu swych ludzkich jak nieludzkich sługów. Stare odrzwia biblioteki uchyliły się ze skrzypnięciem wpuszczając do wnętrza światło dnia. Na progu stał niepewnie mężczyzna będący z pewnością już u schyłku swojego wieku, świadczyły o tym dobitnie jego krótkie siwe włosy oraz okulary wykonane z pary grubych szkieł połączonych ze sobą cienkim miedzianym drutem, które nosił. Brak zarostu na twarzy oraz biała toga przepasana szkarłatną szarfą wskazywały, że pochodził z kontynentu. W nozdrza przybysza uderzył zapach kurzu, papieru i papirusów jakże typowy dla bibliotek, ale także popiołów, spalenizny i siarki namacalnych dowód spętania infrytów. Starszy człowiek skrzywił się pod nosem. Dzieła wyznawców dżinów na pierwszy rzut oka wydawały się wspaniałe, jednak ceną za ich posiadanie była niewola u potężnych bytów. Bogowie Imperium Doryńskiego rzadko manifestowali swą obecność na świecie w przeciwieństwie to wszędobylskich dżinów na południu to jednak swoim wyznawcą pozwalali na samostanowienie o sobie, a lud Dorien ponad wszystko ukochał wolność, w każdym razie swoją własną... W końcu to latańczycy są najwspanialszymi ze wszystkich ludzkich plemion. Starzec niepewnym krokiem ruszył w głąb obcej mu biblioteki, w głównym holu powitał go maggos kustosz.

- Salam alejkum!

Słowa z języka południa odbiły się od kamiennych ścian echem, gdy maggos powstał od pulpitu, przy którym zasiadał. Kustosz miał na sobie bogato zdobioną błękitną kandurę poprzeszywaną złotem, a jego głowę zaś chronił turban tego samego koloru. W przeciwieństwie do przybysza maggos nosił długą i zadbaną ciemnobrązową brodę. Stróż rzucił szczerbatym uśmiechem w stronę gościa z dalekich stron wyciągając w jego stronę dłoń ozdobioną złotymi pierścieniami. Wędrowiec westchnął, wszak dla ogorzałych ludzi południa zdobycza nauki niewiele się liczą jeno pieniądz... Badacz z Dorien przemilczał swoje niezadowolenie, sięgnął do pół swojej szaty wyciągając pękaty skórzany mieszek i wręczył go gospodarzowi. Kustosz zważył mieszek w dłoni i zacmokał zadowolony.

Tak jak zostało ustalone! - Odrzekł maggos tym razem płynnym latyńskim. - Czym mogę służyć tak pominiętemu gościowi?

Ghassan el-Bari  - Odparł z niecierpliwiony badacz bez ogródek. Zbyt wiele sił i środków poświęcił, by będąc niemal u celu bawić się w słowne uprzejmości.

Ah sławetny kapitan Rudobrody. Toż to legenda! Mocno dal się waszym we znaki!   - Po tych słowach kustosz zaśmiał się gardłowo.  - Trafiliście we właściwe miejsce. W annałach naszej biblioteki znajdziecie odpowiedzi! Chodźcie za mną...

Badacz z odległych krain nie odpowiedział zbywając milczeniem prowokacyjną mowę maggosa. Kustosz machnął ręką na przybysza i ruszył w głąb budynku, nie zwracając uwagi czy jego gość idzie za nim. Przeszli korytarzami skrytymi w półmroku aż do wąskich krętych schodów prowadzących na piętro. Na górze czekały na nich niezliczone zwoje papirusów i oprawione w skórę wielkie tomiszcza od których uginały się drewniane półki. Starszy mężczyzna zasiadł przy jednym z wielu pulpitów przygotowanych do studiów, a maggos zaczął bez słowa znosić mu księgi i papirusy. Badacz chwycił jeden z manuskryptów drżącą dłonią nie mogąc pohamować podniecenia – w końcu dowie się co dokładnie się stało z kapitanem Ghassan el-Bari po bitwie u wybrzeży Latynu. Dokument, który trzymał przybysz opiewał o niesławnej wyprawie okrętu “Druga Szansa” ...[/quote]

Opcje
HTML: TAK
BBCode: TAK
Uśmieszki: TAK

	Wyłącz HTML w tym poście
	Wyłącz BBCode w tym poście
	Wyłącz Uśmieszki w tym poście